[ Islam Is Peace ]

Objek yg bulat atau lebih tepat berbentuk sfera itu dipanggil bola. Dalam bahasa Arab, ia dipanggil 'كرة' (kuroh), dalam bahasa Inggeris, ia dipanggil 'ball'. Tapi ia bukan objek biasa. Ia mempunyai kuasa sakti yg membunuh. Ia pernah meluru laju tepat ke arah muka saya. Ia juga telah berkali-kali bergerak dengan kelajuan yg luar biasa menuju ke perut saya. Ia datang dari tendangan bertenaga dari pemain lawan bahkan kadang-kadang dari rakan sepasukan. Senaknya hanya Allah yg tahu. Kadangkala saya berlagak gagah, walaupun rakan-rakan sekeliling sudah sedia maklum akan kesakitan yg masing-masing biasa alami itu. Kadangkala tak mampu menahan kesakitan, lalu mula buat senaman perut. Benarlah, bola yg bulat itu memang berkuasa. Ia juga berpotensi merosakkan hubungan baik sesama rakan baik yg berlainan pasukan.

Ketika di sekolah rendah, saya hanya wakil kelas. Kami tidak pernah memenangi sebarang kejohanan. Seingat saya, kekalahan paling teruk yg pernah kami alami ialah 7-0. Maklumlah, saya dikelilingi pelajar-pelajar skema yg rajin membaca dan buat kerja sekolah. Tahun 2003, ketika berada di tingkatan 5, saya berubah status dari pemain bola sepak biasa kepada pemain bola sepak sekolah. Saya bukanlah pemain yg bagus tapi entah bagaimana boleh terpilih mewakili sekolah. Saya bukan merendah diri, I mean it bro! Semasa perlawanan akhir antara sekolah saya, SMAASZA vs SMA Mahmudiyah, saya terus berstatus pemain simpanan, setia menunggu di tepi padang. Kami tewas 1-0. Seingat saya sepanjang perlawanan dari peringkat awal hingga ke peringkat akhir, saya tidak pernah masuk padang. Saya hanya bermain ketika perlawanan persahabatan. Nah, bukankah itu dalil bahawa saya memang bukan pemain yg bagus?! Tapi sekurang-kurangnya saya pernah disarungkan pingat perak.


Ketika di Mesir, bola terus menunjukkan kuasanya. Sukan Mahabbah KPT yg sepatutnya menambahkan kasih sayang kadang-kadang berubah lalu mencetuskan perbalahan. Begitu juga Piala Presiden atau apa-apa sahaja piala anjuran PMRAM. Nastaghfirullah... Tahun lepas menyaksikan Mesir dan Algeria bertarung di dalam stadium dan berperang di jalanan. Syaikh al-Qaradawi mengulas, katanya yg menang ialah Yahudi!!

Saya bukan seorang anti bola sepak bahkan hobi saya bermain bola sepak. Saya suka bersukan tapi saya benci semangat kesukanan yg membunuh ukhuwwah sesama umat Islam. Kini, hubungan antara rakyat negara Indonesia dan Malaysia semakin meretak. Indonesia pernah menentang penubuhan Malaysia, bahkan Dr. Burhanuddin al-Helmy pernah dituduh bersubahat dengan Indonesia menentang penubuhan negara baru itu. Malaysia dituduh mencuri budaya jirannya, antara sebabnya ialah kerana lagu Rasa Sayang itu miliknya Indonesia. Malaysia lantas digelar Malingsia. Sebahagian rakyat Malaysia yg tidak bertanggungjawab pula bertindak mendera amah dari Indonesia yg berkhidmat sehingga separuh mati. Perebutan daerah perbatasan antara kedua-dua negara juga masih berlaku. Segelintir rakyat Indonesia berhimpun di Kedutaan Malaysia di Jakarta membakar Jalur Gemilang. Sampai bila masyarakat dari satu rumpun ini akan bertelagah? Siapa yg bersembunyi di sebalik tabir persengketaan ini? Kartun animasi Upin dan Ipin pernah menjadi duta untuk memulihkan hubungan kedua-dua negara. Upin dan Ipin menjadi ikon dalam klip video lagu 'Sahabat Selamanya' dendangan Padi Band, sebuah kumpulan muzik terkenal di Indonesia. Namin usaha dua beradik kembar itu seolah-olah gagal.

Beberapa hari lagi, perlawanan bola sepak antara kedua-dua negara akan berlangsung di Indonesia. Saya tidak ambil peduli tarikhnya akibat berang dengan perlawanan bola bulat itu yg membunuh kedamaian. Perlawanan sebelum ini yg menyaksikan kemenangan berpihak kepada Malaysia membangkitkan kemarahan sebahagian rakyat Indonesia. Pelbagai alasan diberikan, menunjukkan Malaysia main kotor. Laser dan serbuk gatal antara bahan yg disebut-sebut sebagai senjata yg menyebabkan kekalahan Indonesia. Malaysia tampil membela diri mendatangkan bukti bahawa Malaysia sendiri pernah diserang dengan senjata laser. Saya percaya orang yg tidak ambil tahu tidak akan tahu rupa bentuk senjata laser itu dan bagaimana ia digunakan untuk menyerang.

Hakikatnya, bola yg bulat itu tidak bersalah. Ia tidak punya kuasa. Yang bersalah ialah orang yg menendangnya membabi buta sehingga memecahkan pasu rumah orang, juga yg sengaja menendangnya untuk menyakitkan lawan. Yang bersalah ialah orang yg minat perlawanan bola lalu minat itu berevolusi menjadi taksub yg keji. Yang bersalah ialah yg jahil ilmu akidah sehingga terpengaruh dengan Paul, si sotong kurita yg kononnya sentiasa membuat ramalan tepat dalam Piala Dunia. Oh ya, sotong itu telah menemui ajal dan peranannya diambil alih oleh binatang tidak berakal yg lain. Yang bersalah ialah yg bertaruh, berjudi. Yang bersalah ialah kerajaan yg menghalalkan judi bola Piala Dunia dengan memberikan lesen kononnya untuk menyekat judi haram. Ringkasnya, yg bersalah ialah manusia berakal yg tidak menggunakan akal, yg membiarkan nafsu menyelubungi diri, yg melupakan persaudaraan suci atas nama Islam. Lupakah kamu sekalian wahai saudaraku dari Indonesia dan Malaysia akan ayat Allah yg bermaksud, "Sesungguhnya orang-orang beriman itu bersaudara.."




p/s: Habib Umar akan berkunjung ke Indonesia dan Malaysia. Saya harap pihak penganjur program di kedua-dua negara memaklumkan kepada beliau tentang konflik yg sedang melanda sejak dulu dan dihangatkan lagi sekarang dengan perlawanan bola sepak yg membunuh ukhuwwah sesama muslim. Habib Umar punya pengaruh besar terutama di Indonesia.

Saya cadangkan sebelum perlawanan berlangsung, pasangkan lagu 'Sahabat Selamanya' dendangan Padi Band feat Upin Ipin di dalam stadium. Kalau perlu, datangkan maskot Upin Ipin. Mana tahu sedikit sebanyak boleh mengurangkan ketegangan di kalangan penyokong fanatik kedua-dua pasukan? Siapa yg boleh suarakan cadangan saya ini kepada pihak penguasa Indonesia?

Sesungguhnya ilmu agama itu tidak dipelajari untuk dikebumikan di dalam hati, atau untuk dirasakan keenakannya oleh akal, atau untuk mendapatkan sijil, atau untuk meraih jawatan. Akan tetapi ilmu agama dipelajari untuk menjadi pelita, dengannya tuannya mendapat petunjuk, kemudian dia memberi petunjuk pula kepada yg lain, beramal dengannya, kemudian mengajarnya kepada manusia. Sesiapa yg berilmu, beramal dan mengajar maka dia diseru dengan agung di langit.

Sesungguhnya ulama salaf telah ijmak bahawa seseorang tidak akan menjadi rabbani sehinggalah dia berilmu, beramal dan mengajar. Benarlah firman Allah,

"Tetapi (sepatutnya ia berkata): "Hendaklah kamu menjadi orang-orang Rabbaniyyin (yg hanya menyembah Allah Taala - dengan ilmu dan amal yg sempurna), kerana kamu sentiasa mengajarkan isi Kitab Allah itu, dan kerana kamu selalu pula mempelajarinya." [Surah Aali Imran, ayat 79]

(Risalah al-Azhar bayna al-Ams wa al-Yaum wa al-Ghad, Dr Yusuf al-Qaradhawi)


Sijil yg diperolehi hasil usaha yg bersungguh itu sepatutnya digunakan semaksima mungkin. Jangan memadai dengan photocopy untuk salinan lalu memohon jawatan di sekolah, universiti atau mana-mana syarikat. Setelah itu jangan pula memadai dengan pengajian bergaji tetap bersama murid di sekolah, mahasiswa di universiti dan kakitangan pejabat. Masyarakat kampung menunggu setia di masjid dan surau, mahu menumpang ilmu dari yg bergelar graduan pengajian Islam. Jangan sampai mereka dakwa kamu di hadapan Allah di alam akhirat sana. Sedarlah, bahawa sijil itu tidak akan menyelamatkan kamu walau termaktub padanya Mumtaz Syaraf Ula.



Jangan juga memadai dengan mengajak kepada yg makruf. Islam itu bukan sebegitu sifatnya. Ia juga menyuruh mencegah yg mungkar. Perjelaskan kepada masyarakat supaya jangan buat mungkar dan jangan bantu orang buat mungkar. Perjelaskan bahawa membantu ke arah kemungkaran itu juga satu kemungkaran. Jangan tutup mata dengan maksiat yg berlaku. Diamnya para ustaz menyebabkan masyarakat beranggapan maksiat yg berlaku bukanlah satu maksiat. Sebab kalau ia maksiat, sudah tentu ustaz tidak akan berdiam diri, fikir mereka.

Imam Ahmad bin Hanbal rahimahullah berkata,

إذا سكت العالم تقية والجاهل يجهل فمتى يتبين الحق

"Apabila orang alim mendiamkan diri kerana takut dan orang jahil terus dengan kejahilannya, maka bilakah akan ternyata kebenaran?"

Maka diamnya para ustaz ialah satu dosa besar apatah lagi jikalau menyokong bahkan mendokong sesiapa sahaja yg mengizinkan maksiat berleluasa. As-Syahid Dr Abdul Qadir 'Audah rahimahullah menyindir para ulama' yg 'bertenang' sedangkan bahaya besar sedang melanda Islam:

Undang-undang buatan manusia terlaksana di negara-negara Islam sedangkan ianya bertentangan dengan Islam. (Misalnya arak dan judi jadi halal apabila diluluskan kerajaan - komentar saya) Pelaksanaannya membawa kepada penghapusan Islam, menghalalkan apa yg diharamkan Allah, mengharamkan apa yg dihalalkan Allah. Para ulama' itu tidak terganggu dengan kehancuran Islam. Mereka tidak marah demi masa depan mereka sedangkan mereka makan, berpakaian dan hidup cara Islam.

Kemaksiatan dan seks bermaharajalela. Bar dan disko dibina. Kerajaan Islam membenarkan para wanita Islam melacurkan dirinya. Manusia secara terang-terangan melakukan perkara yg bercanggah dengan Islam. Tetapi para ulama' mengecil, memadai dengan menggelengkan kepala dan menggigit bibir.

(al-Islam bayna Jahli Abnaihi wa 'Ajzi 'Ulamaihi, Dr. Abdul Qadir 'Audah)

Insya Allah, beberapa jam lagi saya akan memulakan permusafiran. Kali ini saya tidak keseorangan. Saya ditemani seorang teman dari Terengganu, Ustaz Abdul Mannan yg baru sahaja pulang dari Mesir. Saya percaya bau Mesir masih kuat melekat pada badannya. Semoga terubat rindu saya pada Bumi Anbiya' yg penuh kontroversi itu. Asalnya kami berlima. Sepatutnya bersama-sama kami ialah Ustaz Syukri Nazar, abangnya dan Ustaz Farezuan. Tapi, oleh sebab terdapat kesulitan yg tidak dapat dielakkan, mereka tidak dapat menyertai kami. Mudah-mudahan Allah mempermudahkan segala urusan kamu dan kami.

Syaikhul Azhar, Syaikh Mustafa al-Maraghi rahimahullah ketika bermusafir ke Sudan, beliau membawa bersamanya kitab Ihya' Ulumiddin, karangan Hujjatul Islam al-Ghazzali rahimahullah sebagai teman dalam permusafirannya. Gurunya, Imam Muhammad Abduh rahimahullah memujinya dan berkata, telah memadai kitab itu sebagai teman.

Para ulama sentiasa berdampingan dengan kitab. Bahkan ada di kalangan mereka yg terlalu asyik bersama kitab sehinggalah luput waktu solat tanpa disedari. Imam Jamaluddin al-Isnawi rahimahullah, seorang alim besar dalam Ilmu Usul Fiqh, kitabnya Nihayat as-Sul syarah kepada matan Minhaj al-Wusul karangan Imam al-Baidhawi merupakan silibus bagi subjek Usul Fiqh Nassi di al-Azhar. Beliau pernah membaca kitab pada suatu malam dan beliau hanya berhenti membaca ketika terik matahari memancar ke wajahnya. Barulah beliau tersedar yg hari sudah pun siang. Bererti, beliau telah pun terlepas solat Subuh dan puncanya ialah kerana tersangat asyik bersama temannya iaitu kitab!

Maka, saya cuba tiru jejak langkah mereka. Menjadikan kitab sebagai teman. Kitab yg saya akan bawa bersama ialah tulisan Syaikh Yusuf al-Qaradhawi hafizahullah, berjudul Risalah al-Azhar bayna al-Ams wa al-Yaum wa al-Ghad terbitan Maktabah Wahbah, bersaiz sederhana, setebal 123 muka surat. Mudah-mudahan dapat dihabiskan pembacaannya sepanjang permusafiran ini.


Dalam sebuah hadith Bukhari, Rasulullah Sollallahualaihiwasallam bersabda, "Permusafiran itu sebahagian daripada azab..."

Imam Al-Haramain rahimahullah ditanya, "Mengapakah permusafiran itu sebahagian daripada azab?"

Beliau menjawab, "Kerana pada permusafiran itu ada perpisahan dengan al-Ahbab (orang yg dikasihi)."


Walaubagaimanapun, saya fikir permusafiran saya ini tidaklah terlalu terasa 'azab' itu, insya Allah. Kerana walaupun saya akan meninggalkan al-Ahbab, saya akan pergi bertemu pula dengan al-Habaib. Mudah-mudahan Allah memberkati dan mempermudahkan permusafiran ini. Amiiinnn.

Industri hiburan khususnya perfileman di Malaysia tidak mampu melahirkan generasi yg berguna, ini pendapat saya. Bahkan, sepatutnya UMNO yg merupakan parti komponen terpenting BN menggunakan kuasanya menghasilkan filem yg mempromosikan gagasan 1 Malaysia. Bukankah anak-anak muda sekarang gilakan hiburan? Undi mereka dalam PRU 13 amat berguna untuk memenangkan mana-mana parti yg bertanding. Arahan PM kepada mana-mana pengarah filem supaya menghasilkan satu filem gempak yg berlatarbelakangkan konsep 1Malaysia (walaupun sebenarnya hanya 1 retorik sebagaimana slogan-slogan yg lalu) pasti akan disambut hebat. Tapi rupanya UMNO tidak bijak menggunakan peluang. Sekarang mereka sibuk meminang PAS sehingga Khairi Jamaludin terpaksa meluahkan kata-kata, "Utusan makes UMNO look desperate!" gara-gara akhbar itu yg menggila, mewar-warkan berita yg akhirnya menunjukkan seolah-olah UMNO seorang yg gila talak!

Kembali kepada topik. Ke manakah halatuju industri perfileman tempatan sebenarnya?

Filem-filem import sudah terbiasa dengan adegan dan babak yg mengghairahkan, aksi yg merosakkan, jalan cerita yg menggugat akidah dan kepercayaan, dan memang itulah agenda syaitan-syaitan dan Dajjal Freemason yg berdiri di sebalik Hollywood. Tetapi, bagaimana pula dengan filem-filem tempatan? Banyak sungguh filem-filem seram dan tahyul yg ditayangkan sekarang. Oleh sebab filem-filem ini dianggap tidak melanggar garis panduan yg ditetapkan LPF, maka ia bebas ditayangkan di pawagam dan dijual dalam bentuk VCD. Apakah filem tempatan yg serius memberikan faedah selain dari faedah hiburan ya? Sesiapa yg ada cadangan, silalah utarakan. Mungkin sedikit sebanyak mampu mengubah persepsi saya terhadap industri perfileman tempatan.

Sebenarnya, saya irihati dengan industri perfileman di negara jiran kita, Indonesia. Filem seperti Laskar Pelangi sungguh menarik untuk ditonton. Filem garapan sutradara Riri Riza itu telah memenangi kategori The Best Picture pada Asia Pacific Film Festival tahun 2009. Filem Sepet yg juga pernah menang anugerah, bagi saya merupakan satu kebodohan juri yg buta menilai. Oh, ini bukan bidang saya. Persetankan sahaja. Saya pun tak pernah menonton filem bodoh itu kecuali trailernya.

Indonesia kelihatannya semakin rancak menghasilkan filem yg mengisahkan riwayat hidup tokoh-tokoh negara itu. Kumpulan-kumpulan Islam di sana sudah maju selangkah ke hadapan, menggunakan wasilah filem untuk tujuan dakwah mereka. Misalnya, Filem Sang Pencerah yg akan ditayangkan Aidilfitri ini. Kelihatannya menarik. Filem ini diadaptasi dari kisah hidup KH Ahmad Dahlan (1868-1923), pengasas gerakan Muhammadiyah di Indonesia. Secara jujurnya, saya kurang setuju dengan beberapa perkara dalam Muhammadiyah atas sebab-sebab tertentu. Saya tak mahu suarakannya. Bahkan Muhammadiyah sekarang tidak lagi seperti Muhammadiyah di awal penubuhannya dulu. Virus sekular-liberal telah meresap masuk dan menjangkiti organisasi yg berusia lebih kurang 100 tahun itu. Usaha Islah yg dibawa oleh Muhammadiyah kini tercemar dengan gelagat anak mudanya yg berkiblatkan barat dan mengkagumi orientalis. Akibatnya, al-Quran yg dipersoalkan. Mungkin filem ini ialah satu usaha murni Muhammadiyah untuk membersihkan semula dirinya serta memperkenalkan siapa sebenarnya KH Ahmad Dahlan yg mengasaskan Muhammadiyah dengan semangat pemurnian ajaran Islam, setelah terpengaruh dengan idea-idea al-Afghani, Muhammad Abduh dan Rashid Ridha.

PKS (Partai Keadilan Sejahtera), sebuah parti politik aliran Islam di Indonesia sebelum ini pernah muncul di medan perfileman melalui filem Sang Murabbi. Mungkin filem haraki ini tidak meletup seperti filem Ketika Cinta Bertasbih tapi ia berjaya menampilkan peribadi murabbi parti itu, Ustaz Rahmat Abdullah yg bertanggungjawab melahirkan kader-kader dakwah dalam PKS. Jujurnya, saya tidak pernah kenal nama ini kecuali setelah terbitnya filem Sang Murabbi.

Di dalam mukadimah kutayyib "Zahirat ad-Dha'f an-Nafsi wa Subulu 'Ilajiha" karangan Dr. Majdi al-Hilali, sebuah kutayyib (kitab bersaiz kecil) yg mengulas tentang gejala keruntuhan jiwa yg melanda umat ini, beliau menyebut,

"Di penghujung mukadimah ini aku berharap setiap orang yg membaca helaian-helaian kertas ini agar tidak menyangka bahawa dirinya jauh daripada gejala ini, dan yg dimaksudkan dengan kata-kata (dalam kutaib) ini ialah individu lain, selainnya. Bahkan kita (mestilah) membaca bersama dan (menganggap) bahawa kitalah yg dimaksudkan dengan kata-kata ini, al-Mukhatabun (yang ditujukan percakapan) di dalam kata-kata ini.. Mudah-mudahan kita dapat memeriksa penyakit kita, mengetahui ubat kita, dan itu tidaklah sukar bagi Allah..."

Saya telah dihadiahkan sebuah kutayyib bertajuk 'Lamahat min Hayat wa Aathar Badi'izzaman Sa'id an-Nursi' ketika berkunjung ke pameran kitab di Kaherah. Seorang pemuda Turki yg menjaga kedainya menyerahkan kepada saya kutayyib yg mempunyai 32 halaman itu. Kutayyib ini menceritakan sejarah hidup Imam Sa'id Nursi, seorang sufi besar, yg dikupas secara ringkas tapi padat. Kini karyanya 'Risale-I Nur' sudah tersebar ke seluruh pelusuk dunia dan diterjemah ke dalam pelbagai bahasa termasuk Bahasa Melayu. Antara intelektual yg banyak mempengaruhi dan membentuk idea serta pemikiran Fethullah Gülen, seorang ulama Turki yg semakin mengharum namanya di barat ialah Sa'id Nursi, walaupun mereka tidak pernah bersua muka. Adnan Oktar atau lebih terkenal dengan nama penanya Harun Yahya yg cukup hebat mengkritik Darwinisme juga mengaku bahawa dirinya ialah pengikut Nursi. Katanya lagi, "Saya menganggap beliau sebagai seorang yg paling istimewa, muslim paling kuat dan paling tulus di abad ini."

Imam Badiuzzaman Sa'id Nursi rahimahullah dianggap sebagai seorang mujaddid. Di dalam tulisannya, beliau bercerita tentang kisah hidupnya yg berhadapan dengan cabaran dan tribulasi yg tidak henti-henti. Beliau bercerita tentang titik perubahan, pemisah antara dirinya yg lama dengan dirinya yg baru. Sebelum berlaku revolusi dalam pemikirannya, beliau menggelar dirinya sebagai Sa'id al-Qadim (lama) dan setelah itu pula sebagai Sa'id al-Jadid (baru). Sa'id al-Jadid memikul di atas bahunya tanggungjawab menyelamatkan roh ummah setelah penyakit dan wabak yg membunuh iman merebak dengan dahsyat ketika itu.

Sa'id al-Qadim berada dalam keadaan yg sungguh membingungkan. Jalan yg manakah yg harus ditempuhinya? Jalan-jalan yg ada terlalu banyak di hadapannya. Akhirnya, beliau mengambil kitab Futuh al-Ghaib karangan alim besar, Syeikh Abdul Qadir al-Kailani rahimahullah. Beliau membuka kitab itu dengan penuh optimis. Tiba-tiba berlaku satu keajaiban! Beliau mendapati ayat-ayat berikut terbentang di hadapannya:

"Kamu di Dar al-Hikmah, maka carilah tabib untuk merawat hatimu."

Sa'id menceritakan kisah penuh makna itu, "Sungguh mengkagumkan! Sesungguhnya di saat itu aku ialah salah seorang anggota di Dar al-Hikmah al-Islamiyah. Seolah-olah aku telah datang ke situ untuk merawat luka-luka umat Islam, sedang sekarang aku pula yg paling sakit dan tersangat berhajat kepada rawatan berbanding orang lain. Maka terlebih utama bagi pesakit untuk merawat dirinya sendiri sebelum merawat pesakit yg lain. Ya, beginilah Syeikh berbicara denganku, "Kamu sakit... Carilah tabib yg merawatmu!"

"Aku berkata, "Jadilah kamu tabibku wahai Syeikh!"

Satu kebetulan yg amat hebat. Sa'id mulai membaca kitab itu. Beliau berasa seolah-olah Syeikh Abdul Qadir al-Kailani benar-benar bercakap dengannya. Beliau menganggap pengarang kitab menujukan segala tulisan itu kepada dirinya. Begitulah cara Sa'id membaca kitab itu. Sa'id terus meletakkan dirinya sebagai orang yg sedang dibicarakan oleh pengarang kitab sehingga hampir separuh kitab itu dibacanya. Bahasa kitab itu benar-benar tajam, menusuk dan menikam hatinya. Sa'id seolah-olah sedang menjalani satu pembedahan yg sukar dan menderitakan.

Kata Sa'id, "Aku tidak mampu lagi meneruskannya. Aku letakkan kitab di tempatnya. Kemudian setelah beberapa ketika, aku dapat merasakan bahawa kesakitan pembedahan tadi telah pun hilang dan yg menggantikannya ialah kelazatan spiritual yg mengkagumkan."

Lalu, Sa'id kembali meneruskan pembacaannya dan menghabiskannya. Kemudian, beliau mengambil pula kitab Maktubat yg dikarang oleh Imam Ahmad al-Faruqi as-Sirhindi rahimahullah, Mujaddid Kurun ke-12. Dengan penuh optimis, beliau membukanya. Sekali lagi keajaiban berlaku! Di dalam kitab itu, pengarang menyertakan tulisan dua pucuk surat yg tertulis padanya nama 'Mirza Badi'uzzaman'. Maka beliau dapat merasakan penulis surat itu sedang berbicara dengannya bahkan dengan menggunakan namanya!

Kata Said, "Kerana nama bapaku Mirza dan kedua-dua pucuk surat itu ditujukan kepada Mirza Badiuzzaman." Kebetulan itu tidak dibiarkan sekadar itu sahaja bahkan Sa'id seolah-olah mencari kebetulan demi kebetulan dan membayangkan dirinya sedang berinteraksi dengan pengarang, menganggap dirinya sebagai al-mukhatab.

Sa'id al-Qadim akhirnya menghilang dan muncul kembali sebagai Sa'id al-Jadid yg telah berjaya menghasilkan karya tersohornya, Risale-I Nur (Rasail an-Nur - yg bermaksud Risalah-risalah Cahaya). Kehebatan dan keberkatan Risale-I Nur terserlah apabila sebanyak 70 000 naskhah kitab itu telah disalin dengan hanya menggunakan tangan-tangan Tullab an-Nur (gelaran pengikut Sa'id Nursi), gara-gara sekatan untuk mencetak sebarang bahan berunsur Islam atas arahan regim Ataturk ketika itu.

Beliau kembali ke rahmatullah dengan meninggalkan jasa yg cukup besar kepada kebangkitan umat, pada tanggal 25 Ramadhan 1379 Hijrah bersamaan 23 Mac 1960 Masihi. Beliau telah dikebumikan di Urfa, Turki. Tetapi setelah empat bulan kematiannya, pihak kerajaan telah membongkar semula kuburnya lalu memindahkan jasadnya menaiki pesawat menuju ke tempat yg tidak diketahui sehingga kini. Pengaruh Sa'id Nursi cukup besar terhadap masyarakat Islam Turki. Oleh sebab itu, beliau telah dibuang negeri, ketika hidup dan juga ketika matinya.

Ayuh menjadi al-Mukhatab! Bukan sahaja ketika mendengar bahkan juga ketika membaca, sebagaimana perihal Imam Badiu'zzaman Sa'id Nursi rahimahullah. Al-Fatihah untuk beliau!

Jazakallahu khairan diucapkan kepada Ustaz Muhammad Syukri Nazar yg banyak membantu dalam usaha penterjemahan video pendek ini. Jika individu di luar sana ada mendapati sebarang kesilapan pada terjemahan, dipersilakan untuk memaklumkannya.

Maka saya menyeru kepada akhawat, janganlah 'merosakkan' ikhwah. Begitu juga dengan ikhwah, janganlah 'merosakkan' akhawat. Saya mulakan dengan menyebut akhawat kerana menuruti Al-Quran. Apabila Allah berbicara tentang maksiat zina, Allah menyebut wanita terlebih dahulu kemudian menyebut lelaki. Ini kerana fitnah daripada wanita jauh lebih merbahaya berbanding lelaki. Fitnah pertama yg menimpa Bani Israel juga ialah fitnah wanita.

Kepada ikhwah dan akhawat, mainkan peranan masing-masing. Janganlah menjadi serangga perosak kepada pokok yg sedang membesar. Jangan bimbang akan jodohmu. Segalanya di dalam jaminan Allah, Tuhan Sebaik-baik Pemberi Jaminan.

Ibnu 'Athaillah As-Sakandari rahimahullah menyebut di dalam Hikamnya,

Tazkirah pendek daripada saya, yang lemah tiada daya, yg terdedah kepada pelbagai maksiat dan noda, yg banyak berdosa. Ya Allah, Kau kurniakanlah kepadaku kesihatan ruh dan jasad. Amiiinnn.

Tazkirah ini bukan menafikan perlunya usaha mencari jodoh tetapi menafikan usaha itu sebelum tiba masanya apatah lagi untuk bersuka-suka.


Nota kaki:
[1] Terdapat kesilapan pada matan hikam di atas. Iaitu pada lafaz فيمن sepatutnya فيما

Sesetengah orang terlalu jumud dengan pegangan mereka. Sesetengah lagi terlalu terbuka sehingga menjejaskan prinsip. Sikap tidak mahu mengambil manfaat daripada non-muslim ialah sikap yg merugikan. Ada yg berhujah, jangan menyerupai atau tasyabbuh dengan mereka. Ini kerana terdapat hadith yg melarangnya,

Namun, kita sepatutnya memahami dengan pemahaman yg sebenar, adakah mengambil kebaikan daripada orang kafir itu dikira tasyabbuh yg dicela syarak? Maka, bezakan antara mengambil manfaat daripada mereka dengan tasyabbuh dengan mereka. Jauh sekali perbezaannya. Kesilapan dalam memahami maksud hadith ini menyebabkan seseorang akan ketinggalan jauh di belakang. Janganlah kerana terlalu bencikan barat, maka kita abaikan segala manfaat yg boleh diambil daripada mereka.

Kesilapan dalam memahami hadith di atas juga bakal menjerumuskan seseorang ke lembah kesesatan dan kekufuran. Adakah kita boleh mengambil manfaat daripada non-muslim secara mutlak? Saya tertarik dengan ulasan Habib Ali Al-Jifri hafizahullah mengenai perbezaan antara mengambil faedah daripada non-muslim dan menyerupai atau tasyabbuh dengan mereka. Kita hendaklah terlebih dahulu melihat kepada apa yg ingin kita ambil daripada non-muslim. Adakah ianya dicela oleh syarak atau tidak? Jika ia tidak dicela syarak, maka ambil faedah daripadanya dan ini dikira beramal dengan hadith di atas. Jika sebahagian juzuknya dicela syarak manakala sebahagian juzuk lagi tidak, maka ambil faedah daripada juzuk yg tidak dicela sahaja lalu tinggalkan juzuk yg dicela. Sifirnya mudah sekali.

Ilmu mantik misalnya telah diislamkan oleh para ulama kita. Ilmu mantik telah dibersihkan daripada segala unsur kekufuran dan akhirnya menjadi antara silibus penting pengajian di Al-Azhar sehingga ke hari ini. Imam Ghazali dan Imam Fakhruddin Ar-Razi rahimahumallah menganggap bahawa hukum mempelajari ilmu mantik ialah fardhu kifayah dan ianya bertujuan untuk mendirikan dalil-dalil secara akli untuk membela akidah Islam sekaligus menolak syubuhat yg dilontarkan oleh musuh-musuh Islam. Manakala sebahagian ulama seperti Imam Ibnu Solah dan muridnya, Imam Nawawi rahimahumallah mengharamkan ilmu mantik hanya apabila ilmu mantik bercampur baur dengan kalam ahli falsafah yg sesat. Maka ilmu mantik yg telah suci daripada najis falsafah sesat tidaklah dilarang untuk mempelajarinya bahkan ianya termasuk dalam fardhu kifayah. Wallahu'alam. Hmmm, baru-baru ini saya terbaca komen seorang kawan yg menghentam ilmu mantik. Cukuplah menhentam ilmu mantik wahai saudara. Jangan jadi seperti anjing yg menyalak bukit.

Teori bahawa 'Kita perlu mengambil segala yg dilaksanakan barat' dengan hujah bahawa mereka telah mencapai kemajuan dan kemodenan, maka kita perlu meniru mereka secara total ialah teori yg amatlah menyesatkan. Teori inilah yg digunapakai oleh Ataturk dalam usaha memodenkan Turki setelah meruntuhkan institusi khilafah satu ketika dahulu. Si bedebah ini beranggapan Islam dan kemodenan ialah dua perkara yg saling bertentangan dan tidak boleh bersama. Ajaran Islam kononnya dilihat sebagai tidak selari dengan kemajuan dan kemodenan. Teori sesat ini masih dianuti oleh golongan muslim sekular di Turki pada hadir ini. Kekaguman mereka terhadap Ataturk masih di tahap yg tinggi. Ini jelas dilihat pada duit syiling Turki yg masih lagi terukir wajah Ataturk yg diwarwarkan sebagai Bapa Kemodenan Turki. Hakikatnya, si bedebah Ataturk dan penyembah ideologi sekular di Turki memang buta sejarah atau buat-buat buta sejarah. Lupakah mereka bahawa Islam terlebih dahulu merintis keilmuan dan kemodenan yg kemudiannya hanya diteruskan sahaja oleh barat. Barat bukanlah perintis, tapi hanya penerus. Oh ya, sila fahami bahawa saya mengkritik barat bukan kerana geografinya. Islam tiada masalah dengan geografi.

Sebagaimana kita tidak menerima apa yg dibawa oleh barat secara mutlak, kita juga tidak menolaknya secara mutlak. Hujah bahawa barat ialah musuh Islam maka kita diharamkan mengambil apa sahaja yg dibawa barat merupakan hujah yg tidak berasas sama sekali. Saya masih ingat kalam Habib Umar hafizahullah yg pernah menyifatkan bahawa media elektronik yg asalnya digunakan oleh barat sebagai هادم (pembinasa) yg merosakkan umat Islam hendaklah ditukar peranannya kepada خادم (hamba) kepada umat Islam. Umat Islam perlu menjadikan kemodenan dan teknologi sebagai hamba untuk menyebarkan dakwah Islam ke seluruh pelusuk dunia. Senjata yg digunakan oleh barat untuk menyerang kita perlu dimanipulasi untuk digunakan bagi menyerang balas.

Saya kagum dengan Tuan Guru Haji Abdul Hadi hafizahullah yg telah menguasai ilmu IT sejak lebih 20 tahun yg lalu. Bahkan dari sudut penggunaan komputer atau laptop, beliau ialah seorang heavy user. Baca di sini. Alhamdulillah, sekarang kebanyakan ulama telah mempunyai laman web peribadi walaupun mungkin bukan mereka sendiri yg menguruskannya. Sekurang-kurangnya ilmu-ilmu mereka boleh berlegar-legar di alam siber setelah lama bertapak di alam maya. Himpunan kitab, artikel, audio dan video para ulama juga semakin membanjiri alam siber.

Berpegang dengan prinsip tetapi jangan sehingga jadi jumud. Berfikiran terbuka tapi jangan sehingga keluar dari orbit Islam.

~Faedah daripada cerita kartun animasi Naruto: Jiraiya menasihati Naruto, "Ninja yg sebenar bukanlah yg mempunyai banyak ilmu dan kemahiran semata-mata tetapi ninja yg sebenar ialah yg tidak berputus asa." Saya kira ini juga sikap sebenar seorang penuntut ilmu. Jangan berputus asa.

p/s: Saya bukanlah penggemar Naruto. Maka, saya minta maaf jika tersalah dalam menukilkan kalam Jiraiya.

Saya baru sahaja 'habis' menonton 'Muhammad Sollallahualaihiwasallam-The Final Legacy'. Menonton drama atau filem bersama saya sungguh mudah tapi mungkin tidak memuaskan anda. Filem Ketika Cinta Bertasbih selama lebih 2 jam berjaya saya habiskan sekitar 20 minit sahaja. Semasa menonton filem ini, saya lebih berminat untuk melihat latar tempat filem ini berlangsung. Seronok juga melihat tempat saya lalu lalang, kawasan belajar: kawasan yg menyimpan 1001 kenangan akhirnya masuk filem. Bahkan, kalau diminta untuk bercerita tentang filem ini, saya akan mensyarahkan latar tempatnya, bukan jalan ceritanya. Bagi drama bersiri 'Muhammad Sollallahualaihiwasallam-The Final Legacy' pula, saya tidak menghabiskan kesemua 30 episod. Ketika mulai menonton lagi, saya berkeyakinan penuh bahawa saya tidak akan menghabiskan kesemuanya. Saya bermula dengan episod ke-2 kerana tiada episod pertama. Selesai episod ke-2, saya tonton pula sebahagian episod ke-3, lalu saya terus melompat ke episod ke-24. Jika sudah ada episod ke-30, tentu episod itu mengakhiri slot menonton saya. Saya hanya menonton melalui Youtube. Walaupun kualitinya kurang bagus, saya boleh tersenyum tanda puas.

Drama berbahasa Arab ini disiarkan di Islam Channel. Drama ini agak bagus walaupun ada perkara yg kurang menyenangkan saya. Saya nyatakan kemudian. Bahasa Arab yg digunakan pula ialah Bahasa Arab Fusha (bukan bahasa pasar) yg memang merupakan bahasa pertuturan masyarakat Arab pada zaman dahulu. Ini membantu saya berkhayal membayangkan suasana sebenar di zaman itu. Tiada peluang untuk mendengar bahasa begini digunakan secara live kecuali dengan membaca Al-Quran, Hadis dan ketika di dewan-dewan kuliah dan masjid-masjid (bukan semua dewan kuliah/masjid dan bukan setiap waktu). Bagi yg tidak memahami bahasa Arab, anda masih berpeluang menontonnya dengan bantuan sarikata Bahasa Inggeris. Jikalau Bahasa Inggeris pun tidak membantu, maka sekurang-kurangnya anda masih boleh menonton gerak-geri para pelakonnya lalu mengangguk-angguk, samada kerana faham atau berlagak faham.

Barisan pelakon drama ini terdiri daripada 203 orang pelakon popular dari Jordan, Syria dan Lubnan. Drama ini mengisahkan sirah Rasulullah Sollallahualaihiwasallam sejak kelahirannya sehingga kewafatannya. Sirah hidup Baginda banyak keistimewaannya. Keistimewaan yg hanya ada pada sirah Baginda, tidak pada sirah para anbiya mahupun tokoh-tokoh agama dan ideologi lain.

"Keistimewaan ini tidak terdapat pada sirah nabi atau tokoh yg lain. Sebagai contoh, sirah Nabi Musa 'alaihissalam telah dicampur adukkan dengan tokok tambah yg dilakukan oleh Yahudi. Ini tidak memungkinkan kita untuk merujuk Taurat pada hari ini untuk mengetahui sirah sebenar Nabi Musa 'alaihissalam.

Pengkritik dari Barat menyatakan kesangsian mereka terhadap sebahagian kitab suci mereka. Mereka menegaskan bahawa sebahagian kitab itu tidak ditulis pada zaman kehidupan Musa 'alaihissalam ataupun selepas zamannya dalam jarak masa yg dekat tetapi ia ditulis selepas itu dalam jarak masa yg jauh tanpa diketahui pula siapa penulisnya. Ini sudah mencukupi untuk berasa syak terhadap sirah Musa 'alaihissalam yg terdapat dalam Taurat. Jadi tidak mungkin bagi seorang Muslim yg ingin mengetahui sirah Musa 'alaihissalam merujuk Taurat bahkan hendaklah dia merujuk apa yg disebut oleh Al-Quran dan Hadith yg sahih.

Begitu juga halnya dengan sirah Isa 'alaihissalam. Injil-injil yg diiktiraf secara rasmi oleh gereja seluruh dunia pada hari ini diakui ditulis ratusan tahun selepas zaman Isa. Injil-injil ini telah dipilih daripada ratusan injil yg tersebar di tangan-tangan Kristian pada waktu itu dan pemilihannya tidak berpandukan manhaj yg ilmiah. Bahkan penisbahan injil-injil ini kepada penulisnya juga tidak dapat dipastikan secara ilmiah. Ia tidak diriwayatkan dengan sanad yg bersambung kepada penulisnya. Pengkritik dari Barat juga berkhilaf tentang nama-nama penulis Injil ini dan pada zaman manakah mereka sebenarnya? Rujuk 'Is The Bible God's Word' karangan Ahmad Deedat Rahimahullah."

Untuk lebih lanjut lagi, boleh baca tulisan saya di sini dan di sini.

Drama ini boleh dikategorikan sebagai drama yg Islamik memandangkan ianya bersih dari adegan-adegan yg 'bahaya'. Lebih-lebih lagi ia mengisahkan tentang perjalanan hidup seorang Rasul. Namun, perkara yg kurang menyenangkan saya ialah sebahagian skripnya. Jika Muslim yg membacanya, saya bimbang akidahnya boleh tergugat. Contohnya ketika Kafilah Dagang Quraisy ingin bertolak menuju ke Syam dalam Rihlat As-Shoif mereka. Skripnya berbunyi, "Kita bertolak dengan pemeliharaan daripada Tuhan-tuhan..." Saya kira skrip seperti ini tidak diperlukan walaupun untuk menggambarkan kepercayaan dan pegangan masyarakat Arab Jahiliyah ketika itu. Cukup dengan patung-patung berhala di sekeliling tapak penggambaran. Saya bersangka baik di sebalik tabir penggambaran, ada ulama yg menjadi sumber rujukan.

Berkenaan hukum melakonkan watak nabi dan sahabat, saya pernah menulisnya di sini. Berdasarkan pemerhatian saya secara tidak menyeluruh, saya dapati drama ini mengikut sebahagian syarat yg digariskan ulama tapi saya tidak pasti adakah ia mengikut sebahagian syarat yg lain. Di dalam filem Ar-Risalah atau The Messenger arahan Mustafa Akkad yg disiarkan pada tahun 1976, pelakon utamanya ialah Anthony Quinn. Maka ada yg salah faham menganggap Anthony Quinn yg melakonkan watak Nabi sedangkan sebenarnya dia melakonkan watak bapa saudara Nabi, Saidina Hamzah radiyallahu anhu, Singa Allah. Jika tidak salah saya, watak Nabi di dalam filem itu ditunjukkan sebagai cahaya. Dalam drama 'Muhammad Sollallahualaihiwasallam-The Final Legacy' pula, hanya ditunjukkan sebatang tongkat yg merujuk kepada watak Baginda. Tiada watak 4 Khalifah, 10 Yang Dijanjikan Syurga dan Para Isteri Nabi Ummahatul Mukminin yg dilakonkan.

Maka syarat yg melarang melakonkan watak Nabi, dan para sahabat tertentu yg disebut di atas berjaya ditepati namun bagaimana pula dengan syarat-syarat yg lain? Antaranya, pelakon yg memegang watak para sahabat Nabi hendaklah di kalangan pelakon yg bagus cara hidupnya. Dia tidak boleh memegang watak sahabat nabi kemudian dalam waktu yg lain dia muncul dengan imej yg buruk. Wallahu'alam.



Mungkin ada yg tertunggu-tunggu apakah judul drama cinta yg saya promosikan. Drama inilah yg saya maksudkan. Drama cinta yg menambahkan cinta kepada Rasulullah Sollallahualaihiwasallam. Cinta pada hari ini disalahertikan bahkan lebih kerap merujuk kepada cinta antara lelaki dan wanita. Drama ini juga secara tidak langsung 'mengajar' subjek Sirah Nabawiyah yg mungkin tiada dalam bidang pengkhususan anda yg belajar di sekolah atau universiti.

Jika anda malas, bosan atau malu membaca buku Sirah, maka ini peluang terbaik untuk anda mengenal kisah perjuangan seorang Rasul yg teramat cinta dan sayangkan anda! Di saat ajal datang bertamu, lidah Baginda yg mulia tidak henti-henti menyebut "Ummati, ummati". Betapa sayangnya Baginda akan umatnya. Baginda berdoa memohon agar seksa maut umatnya ditimpakan ke atasnya. Baginda rela jasadnya menderita kesakitan menanggung seksa maut umatnya. Betapa cintanya Baginda kepada umatnya. Namun, adakah cinta itu berbalas?

Saya sedang menghitung hari. Detik-detik terakhir di Bumi Mesir sebelum pulang ke tanah air perlu digunakan sebaik mungkin. Ini mungkin tulisan-tulisan terakhir saya di sini. Hari ini Kak Ngah saya dijangka melahirkan anak. Doakan Kak Ngah dan anak saudara saya selamat. Insya Allah, lahir seorang lagi pejuang agamaMu Ya Allah!

Jam menunjukkan hampir pukul 12 tengah malam. Saya bergegas memakai jaket kulit yg merupakan uniform musim sejuk saya, keluar dari rumah menuju ke Rumah Terengganu. Bersama-sama Ustaz Syukri, Ustaz Kamal dan Doktor Faris, kami membelah malam Kaherah menghala ke airport untuk menghantar anak usrah saya, Zulkhairi atau lebih manja dengan panggilan Zuket, pelajar perubatan Tahun Dua di Universiti Ain Syams. Dia mahu kembara ke Dublin, Ireland untuk menghadiri majlis graduasi abangnya di sana. Dia akan transit di Istanbul selama 4 jam sebelum tiba di Dublin. Abangnya baru sahaja menamatkan pengajian dalam bidang perubatan. Kakaknya juga pelajar perubatan di sana. Keluarganya keluarga doktor. Ayah, abang, kakak semuanya doktor. Bagusnya. Berkhidmat untuk ummat.

Zuket, anda duta dakwah kami ke bumi Ireland :)

Sebelum itu pula, saya telah menghantar 2 orang rakan yg akan berangkat menunaikan haji ke Baitullah. Mereka ialah Ustaz Hafiz dan Ustaz Faruk. Mereka bertolak menaiki bas ke Pelabuhan Safaga. Kemudian dari sana, mereka akan belayar dengan kapal membelah Laut Merah menuju ke Arab Saudi. Pelayaran yg mengambil masa 30 jam. Saya doakan kalian dikurniakan haji yg mabrur. Mudah-mudahan kalian pulang dalam keadaan suci bersih ibarat anak kecil yg baru dilahirkan ibunya. Doakan saya di lokasi-lokasi dan waktu-waktu yg dimakbulkan doa. Sampaikan juga salam sayang dan rindu saya kepada Baginda Sollallahualaihiwasallam. Salam dari seorang yg hina penuh dosa kepada Nabi yg mulia.


Sempena permusafiran anda bertiga, saya berdoa dengan doa yg dibaca oleh Rasulullah Sollallahualaihiwasallam kepada seorang sahabat yg bertemu Baginda dan memberitahu hajatnya untuk bermusafir.

Doa ini dibaca setelah sahabat tersebut berangkat iaitu setelah ketiadaan sahabat tersebut dan tanpa pengetahuannya. Ini bertepatan dengan hadis yg lain iaitu hadis yg menyatakan bahawa doa seorang rakan kepada rakannya tanpa pengetahuan rakannya itu mustajab, di sisinya terdapat malaikat yg akan mengaminkan doanya dan akan mendoakan pula perkara yg sama untuk si yg membaca doa. Ini kerana doa ketika ketiadaan rakan itu lebih hampir kepada ikhlas. Berdoa untuk kebaikan rakan di hadapan rakan itu kadang-kadang mempunyai kepentingan tertentu. Manakala berdoa tanpa pengetahuan rakan biasanya lahir dari hati yg ikhlas tanpa mempunyai tujuan dan maksud yg tersirat. Berdoa kerana menginginkan kebaikan Allah kepada rakannya itu, bukan mahukan redha rakannya semata.

Saya juga meminta supaya mereka mendoakan saya sepanjang permusafiran mereka. Baginda bersabda bahawa doa orang yg bermusafir itu mustajab.

Tiga doa yg mustajab yg tidak syak lagi padanya: Doa seorang bapa, doa orang yg bermusafir dan doa orang yg dizalimi. (Riwayat Abu Daud, Tirmizi, Ahmad dan Ibnu Hibban)

Kesibukan masih belum mahu mengundur diri. Saya bukannya seorang yg berpangkat besar di dalam organisasi. Tapi kesibukan tidak mengenal siapa saya. Kesibukan itu makhluk yg buta. Kesibukan setia mengunjungi saya dari semasa ke semasa. Saya menyambutnya secara terpaksa. Namun, kesibukan tiada sifat malu. Saya akan cuba halau sebahagian kesibukan ini sebelum Ramadan berkunjung. Tidak mungkin kesibukan secara keseluruhannya akan lari dari saya, begitu juga anda. Maka, layanlah kesibukan ini sekadar kemampuan. Bersabarlah dengan kerenahnya.

Kurang sebulan lagi kita akan menyambut Ramadan yg diberkati. Sekarang, kita berada di dalam bulan Syaaban yg mulia. Saya hanya mampu re-publish tulisan saya berkenaan Syaaban. Link asalnya di sini dan sini.

Bulan Syaaban merupakan bulan yg kurang diberi perhatian oleh umat Islam. Perkara ini telah dinyatakan oleh Rasulullah Sollallahualaihiwasallam sendiri apabila ditanya tentang sebab baginda terlalu banyak berpuasa pada bulan Syaaban. Lalu baginda menjawab,


Umat Islam seolah-olah akan menyedari kedatangan Syaaban apabila telah sampai ke pertengahan bulan. Apabila diadakan majlis sempena Nisfu Syaaban, barulah umat Islam terjaga daripada lamunan mereka. Rupanya mereka telah berada di dalam bulan yg juga dinamakan 'Bulan Al-Qurra’' ini.

Cuaca panas terik di sini benar-benar mencabar kehambaan seseorang untuk berpuasa pada bulan mulia ini. Bahkan mungkin puasanya menyebabkannya terhalang daripada terus menuntut ilmu kerana keletihan. Maka, ulama mengajar supaya tinggalkan puasa sunat dan teruskan menuntut ilmu! Imam 4 mazhab telah menyatakan bahawa menuntut ilmu lebih afdhal daripada solat sunat, dan solat sunat pula lebih afdhal daripada puasa sunat. Maka, menuntut ilmu terlebih afdhal daripada puasa sunat. Namun andainya kalian dapat melaksanakan semuanya, maka beruntunglah kalian!

Ibnu Sirin berkata,

“Sesungguhnya ada kelompok manusia yg meninggalkan ilmu dan berada di mihrab-mhrab maka mereka solat dan berpuasa tanpa ilmu. Demi Allah, tidaklah seseorang itu beramal tanpa ilmu melainkan apa yg dia rosakkan lebih banyak daripada yg dia perbaiki.”

Puasa nabi pada bulan Syaaban berbeza dengan puasa-puasa baginda pada bulan lain. Sayyidatuna ‘Aisyah Radiyallahuanha berkata bahawa beliau tidak pernah melihat Rasulullah Sollallahualaihiwasallam berpuasa sebulan penuh melainkan pada bulan Ramadhan. Dan beliau tidak pernah melihat baginda berpuasa paling banyak melebihi puasanya pada bulan Syaaban. Hadith ini diriwayatkan oleh Bukhari dan Muslim. Sekumpulan ulama di antaranya Ibnul Mubarak mentarjihkan bahawa baginda tidak berpuasa penuh pada bulan Syaaban, tetapi baginda berpuasa hampir keseluruhan bulan itu. Pendapat ini dikuatkan dengan hadith-hadith yg lain.


:: Solat khusus pada malam Nisfu Syaaban?

Hakikatnya, tidak pernah wujud solat khusus pada malam nisfu Syaaban walaupun ia pernah disebut dalam kitab-kitab seperti Qut Al-Qulub dan Ihya’.Imam Al-Kauthari menyatakan bahawa Al-Muhaddith Abd Hayy Al-Laknawi telah menjelaskan kebatilan riwayat ini di dalam Al-Athar Al-Marfu’ah fil Akhbar Al-Maudhu’ah’.

:: Puasa bulan-bulan haramkah atau puasa Syaaban yg lebih afdhal?

Terdapat ulama Syafieyyah dan selain mereka berpendapat puasa bulan-bulan haram lebih afdhal berdasarkan hadith,

“Puasa yg paling afdhal selepas puasa bulan Ramadhan ialah puasa pada bulan-bulan haram.”

Sebahagian yg lain berpendapat puasa Syaaban lebih afdhal. Dalil mereka ialah Hadith Anas yg diriwayatkan oleh Imam Tirmizi,

“Nabi ditanya tentang puasa apakah yg paling afdhal selepas Ramadan? Nabi menjawab: Syaaban kerana mengagungkan Ramadhan.”

Tetapi pada sanad hadith ini terdapat pertikaian.

Dalam Sunan Ibn Majah terdapat hadith yg disokong kekuatannya bahawa Usamah berpuasa pada bulan-bulan haram. Maka Rasulullah memberitahunya, “Puasalah Syawal”. Maka Usamah meninggalkan puasa bulan haram dan berpuasa Syawal sehingga meninggal dunia. Maka inilah nas yg menunjukkan kelebihan puasa Syawal terhadap puasa bulan-bulan haram. Tetapi Rasulullah lebih banyak berpuasa Syaaban berbanding Syawal. Maka, puasa Syaaban terlebih afdhal berbanding bulan haram.

:: Kelebihan puasa Syaaban

Puasa Syaaban kadang-kadang dipandang remeh, Akan tetapi kelebihannya amat banyak. Antaranya:

1-Berdasarkan hadith, Syaaban ialah bulan yg manusia terleka akannya. Dalam hadith ini juga mengisyaratkan bahawa sebahagian ibadat yg masyhur kelebihannya kadang-kadang kurang afdhal berbanding selainnya. Maka manusia menyibukkan diri kerana masyhurnya kelebihan sesuatu lalu mereka terluput kelebihan yg lebih besar tetapi kurang kemasyhurannya.

Ulama menyatakan bahawa ibadat yg afdhal ialah ibadat dalam keadaan tersembunyi dan saat manusia sedang lalai daripada ketaatan. Oleh kerana itu, sekumpulan salaf gemar mengisi waktu di antara Maghrib dan Isya dengan solat. Mereka mengatakan waktu itu ialah waktu ghaflah (lalai). Begitu juga dengan kelebihan solat di tengah malam kerana saat itu ialah saat manusia sedang berada dalam kelalaian sepenuhnya daripada mengingati Allah.

Begitu juga dengan kelebihan zikir di pasar sebagaimana yg warid di dalam hadith dan athar. Ini ialah kerana lokasi itu ialah lokasi manusia leka daripada mengingati Allah.

Ibadat secara tersembunyi amat afdhal terutama ibadat puasa kerana puasa merupakan ibadat rahsia di antara hamba dan tuhannya.

Ada seorang ulama salaf yg berpuasa selama 40 tahun tanpa diketahui oleh seorang pun ketika itu. Beliau keluar dari rumahnya menuju ke pasar dengan membawa 2 keping roti. Lalu beliau pun menyedekahkan roti tersebut dan terus berpuasa. Maka ahli keluarga beliau menyangkanya telah makan roti yg dibawa ke pasar.. Manakala orang di pasar pula menyangkanya telah makan di rumahnya.

2-Puasa Syaaban lebih berat kerana persekitaran yg tidak membantu. Kurangnya manusia berpuasa pada bulan ini menyebabkan orang lain liat untuk berpuasa kerana jiwa manusia biasa terpengaruh dengan persekitaran. Akan tetapi hakikatnya, ibadat dalam keadaan berasa berat lebih afdhal.

Oleh kerana itu Rasulullah Sollallahualaihiwasallam,

“Orang yg beramal daripada kalangan mereka mendapat 50 pahala orang yg beramal di kalangan kamu. Sesungguhnya kamu mempunyai pendorong ke arah kebaikan manakala mereka tidak mempunyainya.” Hadith riwayat Abu Daud, Tirmizi dan Ibnu Majah.

“Islam itu bermula dalam keadaan ganjil dan akan kembali ganjil sebagaimana ia bermula maka beruntunglah bagi orang-orang yg ganjil.” Dalam riwayat lain, dikatakan, “Siapakan orang-orang yg ganjil itu?” Maka Rasulullah bersabda, “Orang-orang yg melakukan kebaikan ketika manusia telah rosak.”

“Beribadat dalam keadaan fitnah seperti berhijrah kepadaku” Hadith riwayat Imam Ahmad.

3-Orang yg melakukan ketaatan dalam keadaan orang lain meninggalkannya kadang-kadang boleh menghindarkan bala. (Dengan syarat orang tersebut melakukan amar maaruf nahi munkar). Maka orang yg berpuasa Syaaban seolah-olah mampu menahan daripada daripada diturunkan bala. Sebahagian salaf berkata, “Orang yg mengingati Allah yg berada dalam kelompok orang lalai seumpama orang yg mempertahankan pasukan yg sedang dikalahkan. Kalaulah tidak kerana orang yg mengingati Allah dalam keadaan kelalaian manusia itu, nescaya sesungguhnya akan binasalah manusia itu.”

4-Puasa Syaaban ibarat tamrin atau latihan untuk menghadapi puasa Ramadhan. Mudaha-mudahan manusia tidak masuk ke medan Ramadhan dalam keadaan lemah longlai. Mudah-mudahan juga kita telah merasai kelazatan dan kemanisan puasa lalu memasuki Ramadhan dalam keadaan cergas dan bersemangat.

Oleh kerana Syaaban itu umpama mukaddimah kepada Ramadhan, maka amatlah bagus jika amalan ketika Ramadhan telah dimulakan sejak mukaddimahnya . Sebahagian ulama menamakan bulan Syaaban dengan nama Syahrul Qurra’ iaitu bulan orang-orang yg membaca Al-Quran. Al-Hasan bin Sahl berkata, Bulan Syaaban berkata-kata, “Wahai Tuhanku, Kau telah menjadikanku di antara 2 bulan yg agung (Rejab dan Ramadhan), maka apakah yg terdapat padaku?” Maka dijawab, “Aku jadikan padamu terdapat bacaan Al-Quran.”

Puasa pada siang hari nisfu Syaaban sunat kerana ia termasuk dalam keumuman sunat puasa Syaaban dan juga termasuk hari-hari putih yg memang disunatkan puasa pada setiap bulan iaitu setiap 13, 14 dan 15 haribulan.

:: Hadith-hadith kelebihan malam nisfu Syaaban

Terdapat banyak hadith yg menyatakan kelebihan malam nisfu Syaaban. Terdapat ulama yg menghukum dhaif terhadap hadith-hadith tersebut. Manakala sebahagian yg lain mentashihkannya. Antaranya Ibnu Hibban yg mentashihkan sebahagian hadith tersebut lalu meletakkannya di dalam kitab Sohihnya. Hayatilah sebuah hadith riwayat Abdullah bin ‘Amru, Rasulullah Sollallahualaihiwasallam bersabda,

“Sesungguhnya Allah memandang kepada makhlukNya pada malam nisfu Syaaban, maka Dia ampunkan hamba-hambaNya kecuali dua iaitu orang yg berdendam dan yg membunuh.” Riwayat Ahmad.

Andainya sejumlah hadith ini dhaif sekalipun, maka ia masih boleh digunakan untuk fadhail amal selagimana ia tidak maudhu’ atau dhaid jiddan.


:: Khilaf ulama dalam mengagungkan malam nisfu Syaaban

Ulama Tabi’en daripada kalangan Ahli Syam seperti Makhul dan Luqman bin ‘Amir mengagungkannya dan bersungguh-sungguh beribadat pada malam itu.

Kebanyakan Ulama Hijaz pula mengingkarinya. Antaranya ialah ‘Atho’ dan Ibnu Abi Mulaikah. Pendapat ini juga dinakalkan oleh Abd Rahman bin Zaid bin Aslam daripada Fuqoha’ Ahli Madinah iaitu pendapat Ashab Malik dan selain mereka. Mereka berkata: Itu semuanya bidaah.

Ulama Ahli Syam yg berpendapat mengagungkan malam nisfu Syaaban berselisih pula mengenai cara menghidupkan malam tersebut.

Pendapat pertama: Disunatkan menghidupkannya secara berjemaah di masjid-masjid. Sebahagian ulama Ahli Syam antaranya ulama Tabi’en, Luqman bin ‘Amir akan memakai pakaian yg paling bagus, membakar bukhur, bercelak dan menghidupkan malam nisfu Syaaban di masjid.

Pendapat ini juga dipegang oleh Ishak bin Ruhawaih dan berkata, "Melakukan secara berjemaah di masjid-masjid, tidaklah perkara itu bidaah."

Pendapat kedua: Makruh berhimpun pada malam itu di masjid untuk solat dan berdoa. Dan tidak makruh seseorang melakukannya khas untuk dirinya sendiri. Dan ini pendapat Imam Ahli Syam, Al-Auzai’e. Imam Ibn Rejab Al-Hanbali mengulas pendapat ini dan berkata, “Dan ini lebih dekat, insya Allah Taala.”

Imam Syafie berkata, “Telah sampai khabar kepada kami, bahawa doa itu dimakbulkan pada 5 malam. Malam Jumaat, dua malam hari raya, malam awal Rejab dan malam Nisfu Syaaban.”

Imam Muhammad Zahid Al-Kauthari pula mengatakan walaupun hadith yg warid tentang nisfu Syaaban itu lemah tapi ia mempunyai sokongan. “Maka kelebihannya tidak boleh diingkari. Begitu juga kelebihan berdoa, istighfar dan beribadah pada malam itu. Oleh kerana itu, kamu akan mendapati di dalam kitab-kitab ulama Fiqh yg menganggap bahawa menghidupkan malam nisfu Syaaban termasuk di dalam malam-malam yg disunatkan untuk menghidupkannya di sisi Syara’.”


:: Kesimpulan

Setelah dilontarkan pelbagai pendapat tentang keharusan menghidupkan malam nisfu Syaaban, maka wajib bagi kita berlapang dada dengan perselisihan yg telah berlaku dan jangan terlalu mudah menghukum bidaah dan haram. Malangnya, masih wujud sekelompok manusia yg keras mempertahankan bidaahnya dan menganggap mereka yg terlibat dengan nisfu Syaaban ini sebagai pelaku bidaah dan haram sehingga membawa kepada persengketaan yg tidak berkesudahan.


Bahkan setiap kali sambutan Maulid Nabi, Isra’ Mikraj, Nisfu Syaaban dan seumpamanya, kita akan mendengar beberapa kalimah yg sentiasa diulang-ulang iaitu bidaah, haram, jahil hadith, taqlid buta dan yg sewaktu dengannya. Saya sengaja menyatakan pelbagai pendapat di atas untuk menunjukkan wujudnya perselisihan ini sejak zaman dahulu. Yang menariknya, mengapa perselisihan ketika itu tidak pula membawa kepada perpecahan di kalangan ummah sebagaimana yg berlaku pada hari ini?

Imam Ibnu Rejab menyatakan bahawa pada malam tersebut, hendaklah orang yg beriman mengosongkan malam itu untuk mengingati Allah, berdoa kepadaNya untuk mengampunkan segala dosa, menutup segala keburukan, menyelesaikan kesusahan dan mendahulukan taubat sebelum segala-galanya.


Rujukan:

Lathoiful Ma'arif karangan Ibnu Rejab Al-Hanbali
Maqolat Al-Kauthari, himpunan tulisan Imam Muhammad Zahid Al-Kauthari


p/s:
Esok keluarga saya akan menyertai himpunan raksasa di KL untuk menunjukkan protes dan menekan kerajaan supaya MANSUHKAN ISA. Kalaulah saya dapat bersama mereka. "Orang yg tidak membenci ISA, tiada iman di dalam dirinya." kata saya.

Rumah kawan saya dimasuki pencuri. Kerugian dianggarkan lebih kurang LE 6000. Innalillah!

Azhan, saya akan maklumkan pemergian kamu ke Turki kepada seorang kenalan saya di sana. Namanya Serdar. Saya kenalinya di Mekah. Dia seorang yg baik hati dan peramah. Kalau bernasib baik mungkin kamu dijemput ke rumahnya. Untuk pengetahuan kamu, Serdar merupakan seorang pemuda yg pernah menerima didikan di sebuah markaz Tullab An-Nur di Turki. Tullab An-Nur yg bermaksud Pelajar-pelajar Cahaya merupakan gelaran kepada para pendukung pemikiran Imam Mujahid Mujaddid Bediuzzaman Sa'id Nursi Rahimahullah.

Saya kira siri 3 ini merupakan siri terakhir bagi entri Abu Ayyub Al-Ansari radiyallahuanhu.

Pada siri yg lepas, saya menulis tentang kisah Abu Ayyub radiyallahuanhu yg menjamu Rasulullah Sollallahualaihiwasallam. Baginda tidak akan membiarkan begitu sahaja seseorang melakukan kebaikan kepadanya, bahkan beliau akan membalas kebaikannya itu. Baginda memanggil Abu Ayyub radiyallahuanhu dan menghadiahkannya seorang hamba perempuan yg kecil. Lalu, Baginda mewasiatkan supaya berlaku baik kepadanya. Abu Ayyub dan isteri berbincang cara untuk melaksanakan wasiat Baginda. Akhirnya, mereka sepakat untuk memerdekakan hamba itu. Itulah yg difikirkan oleh Abu Ayyub radiyallahuanhu sebagai cara terbaik untuk berlaku baik kepada hamba. Betapa mulianya Abu Ayyub dan isterinya!

Kita telah membaca kisah-kisah Abu Ayyub radiyallahuanhu ketika kehidupan biasanya. Bagaimana pula ketika waktu peperangan? Kesimpulan yg dapat saya buat, beliau ialah seorang pahlawan yg berani dan berjiwa besar.




Abu Ayyub, Mujahid Ulung

Abu Ayyub radiyallahuanhu telah menghabiskan kebanyakan masa hidupnya dengan berjihad di jalan Allah. Sehingga dikatakan beliau tidak pernah ketinggalan dalam apa jua peperangan sejak zaman Rasulullah Sollallahualaihiwasallam sehingga ke zaman Muawiyah radiyallahuanhu, kecuali jika beliau juga sedang terlibat dalam peperangan yg lain pada masa yg sama.

Beliau berasa puas untuk hidup sebagai seorang tentera Islam. Berperang di bawah panji Islam. Mempertahankan kesucian Islam. Ketika berlakunya pertelingkahan antara Saidina Ali radiyallahuanhu dan Saidina Muawiyah radiyallahuanhu, beliau memilih untuk berpihak kepada Saidina Ali. Ijtihadnya tepat sekali.

Peperangan terakhir yg disertai Abu Ayyub radiyallahuanhu ialah peperangan untuk membuka Kota Konstatinople yg berlaku di zaman Saidina Muawiyah. Peperangan ini telah diketuai oleh Yazid. Ketika itu Abu Ayyub berusia sekitar 80 tahun. Namun, usianya yg tua langsung tidak menghalangnya untuk turut sama menyertai pasukan tentera Allah mengharungi lautan, berjihad di jalan Allah. Beliau tidak puas melihat tentera Muslimin bersedia menggempur musuh tanpa menggabungkan dirinya bersama. Lantas, beliau mengangkat pedangnya bersemangat lalu menuju ke medan jihad untuk mencari syahid yg telah lama dirindukan.

Tetapi takdir Alah mendahului segala-galanya. Abu Ayyub radiyallahuanhu jatuh sakit sekaligus menghalangnya daripada meneruskan perang. Yazid bin Muawiyah, sebagai panglima perang menziarahinya lalu bertanya,

"Adakah engkau mempunyai apa-apa hajat wahai Abu Ayyub?"

Ketika sedang bertarung dengan maut ketika detik-detik kematiannya itu, beliau telah menyampaikan pesanan yg menjadi pedoman kepada setiap pejuang Islam yg berjuang di jalan Allah. Abu Ayyub radiyallahuanhu seolah-olah enggan meninggalkan medan perang. Hidup dan matinya diwakafkan untuk perjuangan suci. Maka, Abu Ayyub radiyallahuanhu menjawab pertanyaan Yazid,

"Sampaikan salamku kepada tentera Muslimin. Katakan kepada mereka, Abu Ayyub mewasiatkan kamu supaya menyerang sejauh yg mungkin ke dalam perbatasan musuh. Dan hendaklah kamu membawa jasadnya bersama dan mengebumikannya di bawah kaki-kaki kamu di sisi dinding Kubu Konstatinople."

Abu Ayyub radiyallahuanhu pun menghembuskan nafasnya yg terakhir. Para tentera Muslimin menyahut permintaan sahabat Rasulullah Sollallahualaihiwasallam yg mulia itu. Mereka menyerang tentera musuh dengan penuh semangat. Serangan demi serangan yg dilancarkan akhirnya membolehkan mereka tiba ke dinding Kubu Konstatinople. Jasad mulia yg dibawa itu akhirnya diturunkan lalu dikebumikan di situ. Sebagai bukti bahawa hidup dan matinya ialah di medan jihad!

Beliau seolah-olah ingin jasadnya disemadikan di sana untuk menunggu saat terdengarnya bunyi kaki-kaki kuda tentera Muslimin masuk ke Kota Konstatinople dengan membawa kemenangan dan kemuliaan Islam. Impiannya itu kini disaksikan seluruh dunia. Islam bertapak bersama khilafah. Dunia menyaksikan bahawa kota Konstatinople yg dikenali dengan nama Istanbul pada hari ini menyimpan jasad seorang mujahid ulung, sahabat Rasulullah Sollallahualaihiwasallam.

Ya Allah, muliakanlah kami sebagaimana Engkau muliakan sahabat-sahabat NabiMu... Amiiinnn...

Saya tidak mengetahui secara tepat di manakah lokasi kubur Abu Ayyub radiyallahuanhu. Pandai-pandailah kamu mencarinya. Di Turki, nama Abu Ayyub Al-Ansari disebut dengan Eyup Sultan. Setakat ini sahaja yg mampu saya bantu. Saya mahu kamu sampaikan salam rindu, salam hormat dan salam kagum hamba hina ini kepada Abu Ayyub! Saya mahu kamu pulang dengan semangat Abu Ayyub!

Jangan lupa juga sampaikan salam saya kepada Sultan Muhammad Al-Fatih, Imam Bediuzzaman Sa'id Nursi (tapi lokasi kuburnya tidak diketahui kerana jasadnya dicuri tiga bulan selepas pengebumiannya oleh golongan yg celaka) dan sesiapa sahaja tokoh ummah di sana. Jangan lupa bawa pulang berkat khazanah peninggalan Rasulullah Sollallahualaihiwasallam dari Muzium Topkapi yg asalnya ialah sebuah istana khalifah. Kalau berkesempatan, ziarah juga Habibunnajjar di Antakia. Tentu masjidnya sudah siap diubahsuai. Begitu juga Jalaluddin Ar-Rumi di Konya. Jangan leka shopping di Grand Bazar.


Kenang kembali bahawa di bumi Turki pernah bertapaknya sebuah khilafah. Namun, ia runtuh dan meninggalkannya kenangannya. Semuanya gara-gara perbuatan durjana Ataturk. Tapi syukur, kini tiada lagi azan dalam bahasa Turki. Kalau bertemu Imam Masjid Sultan Ahmet, kamu katakan kepadanya dua tahun lepas kawan-kawan kamu pernah bertemu dan berbual dengannya. Ingat, Muzium Aya Sophea itu pernah dijadikan masjid. Oh ya, jangan lupa mewakili saya untuk memijak dan meludah kubur si celaka Ataturk yg dilaknat! Tapi, jangan pula dibuang duit syiling yg terukir padanya gambar si Ataturk laknat ini. Saya tidak suka memanggilnya dengan nama Mustafa Kamal kerana dia bukan seorang yg 'Mustafa' apatah lagi seorang yg 'Kamal'!

Kirim salam juga kepada Necmettin Erbakan, Abdullah Gul dan Recep Tayyip Erdogan!


Walaupun sanad hadith ini dhaif tetapi kebanyakan ulama mengatakan harus dan sunat beramal dengan hadith dhaif selagi mana tidak maudhu' atau terlalu teruk kedhaifannya. Jadi banyakkan berdoa dengan doa ini sepanjang bulan.

p/s: Jazakumullah kepada Ustaz Abdul Manan kerana memberi pinjam kitab-kitabnya.


Rujukan:

-Suwar Min Hayat As-Sohabah karangan Dr. Abd Rahman Ra'fat Al-Basha
-Rijal Haula Ar-Rasul Sollallahualaihiwasallam karangan Khalid Muhammad Khalid

Tulisan saya yg difokuskan kepada ulama bukanlah bertujuan untuk memisah-misahkan ulama dan profesional. Cuma bertujuan mengembalikan semula kedudukan ulama yg semakin terhakis dewasa ini. Penghinaan ke atas ulama semakin menjadi-jadi. Ada yg menghina secara sedar dan sengaja. Jelas, ia tindakan musuh Islam untuk mencemarkan ikon agama Islam yg suci ini. Ada juga yg menghina secara tidak disedari dan tidak disengajakan. Emosi yg meracau-racau akhirnya diterjemahkan ke dalam bentuk perkataan atau penulisan. Maka, lahirlah kata-kata atau tulisan yg tidak enak untuk didengar atau dibaca. Ditambah pula dengan penghinaan ke atas makhluk mulia yg pernah tercipta, Sayyiduna Muhammad Sollallahu'alaihiwasallam. Sesungguhnya, dunia di ambang kehancuran...

Di Mesir, akhbar-akhbar dan majalah-majalah digunakan untuk menghina dan merendah-rendahkan golongan ulama. Para ulama dijadikan bahan ketawa dan sindiran. Antaranya:

Pelbagai cara digunakan untuk menghentam para ulama sehingga sanggup mereka-reka cerita dan mentohmah ulama dengan tujuan untuk menjauhkan masyarakat daripada ulama. Antaranya:

Tv dan panggung wayang turut menyumbang ke arah fitnah ini. Terdapat drama dan filem yg mempamerkan pelakon yg kononnya seorang ulama berserban putih tetapi melakonkan watak jenaka seperti seorang yg bodoh. Anehnya, tidak pernah pula dilihat perkara sebegini berlaku kepada tokoh agama Kristian atau Yahudi?!

Itu cerita di Mesir. Bagaimana pula dengan bumi tercinta? Dua kali lima, lima kali dua. Baca 'Kenyataan Mencabar Islam Serta Menghina Rasulullah dan Ulama' dalam petikan Memo Kepada Majlis Raja-Raja Melayu, 'Islam Dicabar, Rasulullah Sollallahualaihiwasallam dan Ulama Dihina' oleh Persatuan Ulama Malaysia (PUM). Antara kenyataan-kenyataan biadap yg menghina ulama ialah:

Semenjak isu Unity Government dipergunakan media, fitnah dan tohmah semakin bermaharajalela. Saya rasa semua setuju jika dikatakan Tuan Guru Presiden ialah ulama. Sekarang, ulama ini dihina. Mereka yg tidak sependapat dengan Tuan Guru Presiden menghentam beliau semahu-mahunya. Blogger juga penyumbang besar ke arah suburnya fitnah ini. Saya percaya hampir keseluruhan tulisan yg mengutuk beliau datangnya daripada blog-blog talibarut UMNO. Perkataan bodoh, celaka bahkan gelaran lembu dan laknat ditujukan kepada para ulama yg kononnya jahat di mata mereka. Saya bimbang di kala fitnah sedang marak menyala, ahli-ahli PAS jadi kurang marah kepada tulisan-tulisan durjana ini.


Tapi, yg lebih menyedihkan ialah ada juga tulisan sebegini datang daripada ahli-ahli gerakan sendiri semata-mata kerana tidak sekepala dengan Tuan Guru Presiden. Tuan Guru dituduh berbohong. Saya kira, tuduhan sebegini tersangat berat untuk dilontarkan kepada tokoh sehebat beliau. Saya tidak mendewakan beliau. Beliau layak untuk betul dan layak untuk salah. Tapi mengapa bersikap menyerang bahkan mengetepikan adab dan etika sebagai seorang muslim lebih-lebih lagi sebagai seorang ahli gerakan Islam?! Ini bukan soal Unity Government, ini soal adab dan akhlak. Kalau anda tidak sependapat dengannya sekalipun, sila jaga adab-adab anda. Jika anda sokong pendapat Tuan Guru Nik Aziz, maka hormatilah juga pendapat Tuan Guru Haji Hadi. Bukankah kedua-duanya tuan guru? Ayuh, kita kembali bersatu! Saya tegaskan, kita bersatu atas nama adab dan akhlak! Saya tidak menulis atas kapasiti penyokong Gagasan Unity Government mahupun penentangnya. Anggap saja saya neutral :)

Ikuti sambungan seterusnya...