[ Islam Is Peace ]

Memandangkan ramai yg terkeliru antara al-Ustaz Sa'id Ramadhan dan Syaikh Muhammad Sa'id Ramadhan al-Buti, maka saya ingin menceritakan serba sedikit tentang peribadi tokoh hebat ini.

al-Ustaz Sa'id Ramadhan rahimahullah (1929-1995M = 1345-1416H)

al-Ustaz Sai'd Ramadhan (Abu Aiman) rahimahullah merupakan seorang ahli pidato dan pendakwah yg berasal dari Tanta, Mesir. Beliau ialah menantu kepada as-Syahid Imam Hasan al-Banna rahimahullah. Imam Hasan al-Banna telah mengahwinkan beliau dengan anak sulungnya. Beliau antara individu paling rapat dengan as-Syahid. Beliau juga merupakan pimpinan gerakan Ikhwanul Muslimin dan mempunyai jasa yg besar dalam perjuangan umat Islam di Palestin. Beliau ialah Setiausaha Peribadi kepada as-Syahid. Beliau ialah bapa kepada Prof Tariq Ramadhan, cendekiawan Islam terkenal dewasa ini.

Beliau ialah seorang pendakwah yg petah, berakhlak mulia, berjiwa tentera tapi mudah mengalirkan air mata, pidatonya mampu membuatkan sidang pendengar menangis. Beliau antara pemuda Ikhwan yg aktif di Kuliyah Huquq, Universiti Kaherah. Beliau juga mengepalai penerbitan Majalah as-Syihab yg diterbitkan secara bulanan oleh as-Syahid Hasan al-Banna pada tahun 1948.




Jihad di Palestin

Beliau terlibat dalam jihad di Palestin bersama-sama Kataib Ikhwanul Muslimin. Pada tahun 1949, beliau menuju ke Baghdad setelah pulang dari Palestin, setelah pihak Mesir yg bekerjasama dengan penjajah Yahudi merancang untuk menangkapnya. Ikhwanul Muslimin Iraq telah menyambutnya dengan penuh kehormatan sebagai seorang mujahid dan pendakwah Ikhwan. Kerajaan Iraq diminta oleh Mesir supaya menyerahkan beliau ke negara asalnya. Kerajaan Iraq akhirnya bersetuju untuk tidak menyerahkan beliau dengan syarat beliau mesti keluar dari Iraq dalam waktu yg terdekat. Beliau merantau bersama al-Mustasyar Abdullah al-Aqil dari Baghdad ke Basrah dengan menaiki keretapi. Lalu dari Lapangan Terbang Basrah, beliau menaiki kapal terbang ke Pakistan. Mereka ditemani oleh seorang polis bagi memastikan mereka benar-benar berlepas keluar dari Iraq dan tidak tertinggal.

Kerajaan Mesir telah mencabut kewarganegaraannya lalu beliau terus hidup merantau. Raja Arab Saudi ketika itu, al-Malik Faisal telah memberikan kepadanya pasport khas untuk membolehkan beliau bergerak ke mana sahaja.


Sumbangan kepada Dunia Islam

Beliau ialah salah seorang pengasas Rabitah 'Alam Islami di Makkah. Beliau juga Setiausaha Agung al-Muktamar al-Islami lil-Quds. Beliau juga telah mengasaskan al-Markaz al-Islami di Geneva pada tahun 1961. Beliau juga membina markaz di London dan Munich pada tahun 1964. Beliau juga telah menerbitkan Majalah al-Muslimun sebagai ganti kepada Majalah as-Syihab. Antara tokoh-tokoh yg pernah berdampingan dengan beliau ialah as-Syahid Imam Hasan al-Banna, as-Sayyid Abul Hasan an-Nadwi, Abul 'Ala al-Maududi, Dr. Mustafa Sibaie, Dr. Mustafa Zarqa dan Imam Muhammad Abu Zahrah.

Sa'id Ramadhan pada zaman mudanya

Nota an-Nadwi

As-Sayyid Abul Hasan an-Nadwi melalui kitabnya, Muzakkirat Saih fi as-Syarq al-'Arabi menceritakan tentang kehebatan al-Ustaz Sa'id Ramadhan rahimahullah. Setelah mengetahui bencana dahsyat yg melanda dunia Arab ketika itu, pengarang menyusun pertemuannya dengan tokoh-tokoh pejuang di sana khususnya Sa'id Ramadhan. Beliau suarakan hasratnya itu melalui al-Ustaz Soleh 'Ashmawi. Antara yg hadir sama dalam pertemuan itu ialah Syaikh Yusuf al-Qaradhawi, Muhammad ad-Damardash dan al-Mustasyar Abdullah al-'Aqil.

Pada petang esoknya, pengarang menghadiri syarahan Sa'id Ramadhan di Dewan Abdul Hamid Sa'id di Dar as-Syubban al-Muslimin di Kaherah. Syarahannya memakan masa 2 jam. Kehadiran sungguh membanggakan. Syarahan itu sesekali diselang seli dengan laungan takbir dan tahmid oleh audien yg hadir. Pada hari perbicaraannya di mahkamah iaitu 4 Februari 1951, mahkamah telah berubah menjadi dewan syarahannya. Beliau berbicara dengan bersemangat. Suasana mahkamah berubah menjadi suasana masjid. Mereka yg hadir menitiskan air mata mendengar kalamnya yg menusuk hati, mendengar satu demi satu ayat al-Quran dan Hadith yg dilafazkannya. Kata pengarang, "Kami keluar dari mahkamah dalam keadaan terharu dengan apa yg kami lihat dan apa yg kami dengar."


Hidup terbuang

Beliau menghabiskan kebanyakan hidupnya dalam buangan. Beliau juga enggan untuk pulang ke tanah airnya, Mesir setelah melihat pemerintahan negara itu yg bersilih ganti dengan pemerintah taghut. Pada tahun 1958, beliau berhijrah ke Geneva. Beliau memilih untuk hidup di negara barat bersama isterinya, Ummu Aiman dan anak-anaknya. Beliau telah dikurniakan 5 anak lelaki dan seorang anak perempuan. Beliau banyak menghabiskan masanya dengan membaca dan menulis. Beliau telah memperoleh PhD dalam Islamic Law di University of Cologne, Germany.


Kembali ke Rahmatullah

Beliau meninggal dunia pada 5 Ogos 1995. Sebenarnya, beliau bercita-cita untuk dikebumikan di Tanah Perkuburan al-Baqi' di Madinah tetapi hasratnya ditolak oleh kerajaan Arab Saudi. Beliau akhirnya dikebumikan di tanah airnya, Mesir yg tidak dimasuki sejak 1954. Al-Fatihah!

______________

Rujukan:

Min 'Alam ad-Dakwah wa al-Harakah al-Islamiyyah al-Mu'asirah (ms 288-298), tulisan al-Mustasyar Abdullah al-'Aqil

http://www.ikhwanonline.com/

http://www.ikhwanwiki.com/

Sesungguhnya ilmu agama itu tidak dipelajari untuk dikebumikan di dalam hati, atau untuk dirasakan keenakannya oleh akal, atau untuk mendapatkan sijil, atau untuk meraih jawatan. Akan tetapi ilmu agama dipelajari untuk menjadi pelita, dengannya tuannya mendapat petunjuk, kemudian dia memberi petunjuk pula kepada yg lain, beramal dengannya, kemudian mengajarnya kepada manusia. Sesiapa yg berilmu, beramal dan mengajar maka dia diseru dengan agung di langit.

Sesungguhnya ulama salaf telah ijmak bahawa seseorang tidak akan menjadi rabbani sehinggalah dia berilmu, beramal dan mengajar. Benarlah firman Allah,

"Tetapi (sepatutnya ia berkata): "Hendaklah kamu menjadi orang-orang Rabbaniyyin (yg hanya menyembah Allah Taala - dengan ilmu dan amal yg sempurna), kerana kamu sentiasa mengajarkan isi Kitab Allah itu, dan kerana kamu selalu pula mempelajarinya." [Surah Aali Imran, ayat 79]

(Risalah al-Azhar bayna al-Ams wa al-Yaum wa al-Ghad, Dr Yusuf al-Qaradhawi)


Sijil yg diperolehi hasil usaha yg bersungguh itu sepatutnya digunakan semaksima mungkin. Jangan memadai dengan photocopy untuk salinan lalu memohon jawatan di sekolah, universiti atau mana-mana syarikat. Setelah itu jangan pula memadai dengan pengajian bergaji tetap bersama murid di sekolah, mahasiswa di universiti dan kakitangan pejabat. Masyarakat kampung menunggu setia di masjid dan surau, mahu menumpang ilmu dari yg bergelar graduan pengajian Islam. Jangan sampai mereka dakwa kamu di hadapan Allah di alam akhirat sana. Sedarlah, bahawa sijil itu tidak akan menyelamatkan kamu walau termaktub padanya Mumtaz Syaraf Ula.



Jangan juga memadai dengan mengajak kepada yg makruf. Islam itu bukan sebegitu sifatnya. Ia juga menyuruh mencegah yg mungkar. Perjelaskan kepada masyarakat supaya jangan buat mungkar dan jangan bantu orang buat mungkar. Perjelaskan bahawa membantu ke arah kemungkaran itu juga satu kemungkaran. Jangan tutup mata dengan maksiat yg berlaku. Diamnya para ustaz menyebabkan masyarakat beranggapan maksiat yg berlaku bukanlah satu maksiat. Sebab kalau ia maksiat, sudah tentu ustaz tidak akan berdiam diri, fikir mereka.

Imam Ahmad bin Hanbal rahimahullah berkata,

إذا سكت العالم تقية والجاهل يجهل فمتى يتبين الحق

"Apabila orang alim mendiamkan diri kerana takut dan orang jahil terus dengan kejahilannya, maka bilakah akan ternyata kebenaran?"

Maka diamnya para ustaz ialah satu dosa besar apatah lagi jikalau menyokong bahkan mendokong sesiapa sahaja yg mengizinkan maksiat berleluasa. As-Syahid Dr Abdul Qadir 'Audah rahimahullah menyindir para ulama' yg 'bertenang' sedangkan bahaya besar sedang melanda Islam:

Undang-undang buatan manusia terlaksana di negara-negara Islam sedangkan ianya bertentangan dengan Islam. (Misalnya arak dan judi jadi halal apabila diluluskan kerajaan - komentar saya) Pelaksanaannya membawa kepada penghapusan Islam, menghalalkan apa yg diharamkan Allah, mengharamkan apa yg dihalalkan Allah. Para ulama' itu tidak terganggu dengan kehancuran Islam. Mereka tidak marah demi masa depan mereka sedangkan mereka makan, berpakaian dan hidup cara Islam.

Kemaksiatan dan seks bermaharajalela. Bar dan disko dibina. Kerajaan Islam membenarkan para wanita Islam melacurkan dirinya. Manusia secara terang-terangan melakukan perkara yg bercanggah dengan Islam. Tetapi para ulama' mengecil, memadai dengan menggelengkan kepala dan menggigit bibir.

(al-Islam bayna Jahli Abnaihi wa 'Ajzi 'Ulamaihi, Dr. Abdul Qadir 'Audah)

Insya Allah, beberapa jam lagi saya akan memulakan permusafiran. Kali ini saya tidak keseorangan. Saya ditemani seorang teman dari Terengganu, Ustaz Abdul Mannan yg baru sahaja pulang dari Mesir. Saya percaya bau Mesir masih kuat melekat pada badannya. Semoga terubat rindu saya pada Bumi Anbiya' yg penuh kontroversi itu. Asalnya kami berlima. Sepatutnya bersama-sama kami ialah Ustaz Syukri Nazar, abangnya dan Ustaz Farezuan. Tapi, oleh sebab terdapat kesulitan yg tidak dapat dielakkan, mereka tidak dapat menyertai kami. Mudah-mudahan Allah mempermudahkan segala urusan kamu dan kami.

Syaikhul Azhar, Syaikh Mustafa al-Maraghi rahimahullah ketika bermusafir ke Sudan, beliau membawa bersamanya kitab Ihya' Ulumiddin, karangan Hujjatul Islam al-Ghazzali rahimahullah sebagai teman dalam permusafirannya. Gurunya, Imam Muhammad Abduh rahimahullah memujinya dan berkata, telah memadai kitab itu sebagai teman.

Para ulama sentiasa berdampingan dengan kitab. Bahkan ada di kalangan mereka yg terlalu asyik bersama kitab sehinggalah luput waktu solat tanpa disedari. Imam Jamaluddin al-Isnawi rahimahullah, seorang alim besar dalam Ilmu Usul Fiqh, kitabnya Nihayat as-Sul syarah kepada matan Minhaj al-Wusul karangan Imam al-Baidhawi merupakan silibus bagi subjek Usul Fiqh Nassi di al-Azhar. Beliau pernah membaca kitab pada suatu malam dan beliau hanya berhenti membaca ketika terik matahari memancar ke wajahnya. Barulah beliau tersedar yg hari sudah pun siang. Bererti, beliau telah pun terlepas solat Subuh dan puncanya ialah kerana tersangat asyik bersama temannya iaitu kitab!

Maka, saya cuba tiru jejak langkah mereka. Menjadikan kitab sebagai teman. Kitab yg saya akan bawa bersama ialah tulisan Syaikh Yusuf al-Qaradhawi hafizahullah, berjudul Risalah al-Azhar bayna al-Ams wa al-Yaum wa al-Ghad terbitan Maktabah Wahbah, bersaiz sederhana, setebal 123 muka surat. Mudah-mudahan dapat dihabiskan pembacaannya sepanjang permusafiran ini.


Dalam sebuah hadith Bukhari, Rasulullah Sollallahualaihiwasallam bersabda, "Permusafiran itu sebahagian daripada azab..."

Imam Al-Haramain rahimahullah ditanya, "Mengapakah permusafiran itu sebahagian daripada azab?"

Beliau menjawab, "Kerana pada permusafiran itu ada perpisahan dengan al-Ahbab (orang yg dikasihi)."


Walaubagaimanapun, saya fikir permusafiran saya ini tidaklah terlalu terasa 'azab' itu, insya Allah. Kerana walaupun saya akan meninggalkan al-Ahbab, saya akan pergi bertemu pula dengan al-Habaib. Mudah-mudahan Allah memberkati dan mempermudahkan permusafiran ini. Amiiinnn.

Saya sedang membaca buku Pendidikan Islam Membangun Manusia Berkarakter dan Beradab, karya baru Dr. Adian Husaini, seorang yg pakar dalam peradaban Islam dan barat, salah seorang anak didik Prof al-Attas, pengasas ISTAC. Latar belakang pendidikan Dr. Adian menarik minat saya untuk membaca karya-karyanya. Beliau serius dalam menuntut ilmu fardhu ain dan fardhu kifayah. Beliau belajar di sekolah biasa, juga di pesantren. Bahkan ketika belajar di Fakultas Kedokteran Hewan IPB, beliau mampu menterjemahkan buku-buku berbahasa Arab, yg membuktikan penguasaan beliau terhadap bahasa al-Quran itu. Bererti beliau bukan ustaz jadian yg menulis buku-buku dengan hanya berpandukan terjemahan semata-mata lalu mendabik dada.

Bengang sungguh rasanya apabila sebuah buku yg mengupas hukum-hakam Fiqah ditulis oleh fulan bin fulan, yg merombak ilmu Fiqah yg diajar para ulama silam. Apabila melihat rujukan-rujukannya semuanya buku terjemahan. Tetapi mampu berijtihad menolak pendapat imam-imam besar? Kalau buku-buku cerita, novel sejarah Islam seperti yg dihasilkan oleh Pak Latif PTS itu maka saya teramat menghormati usaha sebegitu. Adik saya kelihatan 'taksub' benar kepada tulisan-tulisan Pak Latif. Tapi kalau seseorang yg tidak mempunyai latar belakang pendidikan agama yg serius lalu mengulas pula soal hukum, maka ini bala besar. Oh, saya sudah menyimpang. Kembali kepada topik.

Sebenarnya, saya hanya mahu berkongsi dengan rakan-rakan pembaca tulisan Prof HAMKA yg mengulas tentang peribadi. Saya sungguh tertarik dengan tulisan beliau yg dipetik oleh Dr. Adian di dalam buku barunya ini. Dalam bukunya yang berjudul, Pribadi (Jakarta: Bulan Bintang, 1982, cet.ke-10), Prof. HAMKA memberikan gambaran tentang sosok manusia yang pandai tapi tidak memiliki peribadi yang unggul:

”Banyak guru, dokter, hakim, insinyur (engineer), banyak orang yang bukunya satu gudang dan diplomanya segulung besar, tiba dalam masyarakat menjadi ”mati”, sebab dia bukan orang masyarakat. Hidupnya hanya mementingkan dirinya, diplomanya hanya untuk mencari harta, hatinya sudah seperti batu, tidak mampunyai cita-cita, lain dari pada kesenangan dirinya. Pribadinya tidak kuat. Dia bergerak bukan karena dorongan jiwa dan akal. Kepandaiannya yang banyak itu kerap kali menimbulkan takutnya. Bukan menimbulkan keberaniannya memasuki lapangan hidup.”

Menurut Prof HAMKA, seseorang dihargai kerana peribadinya, bukan kerana tubuhnya. Maka, apalah guna tubuh yg sihat, rupa paras yg cantik tapi akhlaknya tiada?

Prof HAMKA menulis lagi:

“Dua puluh ekor kerbau pedati, yang sama gemuknya dan sama kuatnya, sama pula kepandaiannya menghela pedati, tentu harganya tidak pula berlebih kurang. Tetapi 20 orang manusia yang sama tingginya, sama kuatnya, belum tentu sama “harganya”, sebab bagi kerbau tubuhnya yang berharga. Bagi manusia, pribadinya. Berilmu saja, walaupun bagaimana ahlinya dalam suatu jurusan, belum tentu berharga, belum tentu beroleh kekayaan dalam hidup, kalau sekiranya bahan pribadinya yang lain tidak lengkap, tidak kuat, terutama budi dan akhlak.”

Ayuh membina peribadi yg mulia. Peribadi termulia pernah tercipta ialah peribadi penghulu kepada sekalian Nabi, Nabi Muhammad sollallahualaihiwasallam. Baginda ialah uswatun hasanah, contoh ikutan terbaik dan terunggul. Menelusuri sirah Baginda tanpa mengambil 'ibrah, pengajaran daripadanya adalah satu kesilapan yg perlu diperbaiki. Maka umat Islam harus menjadikan kitab Sirah sebagai nas mafhum (teks yg difahami) bukan sekadar nas maqru' (teks yg dibaca).

Tarikh sebenar berlakunya peristiwa Isra' Mi'raj tidak dapat ditentukan secara tepat. Imam Nawawi berpendapat ianya berlaku pada 27 Rejab sebagaimana yg dinyatakan beliau di dalam kitabnya Raudhat at-Talibin[1]. Pendapat ini juga dipegang oleh Imam Ibnul Athir, Imam ar-Rafi'e dan Imam Ibnu Hazm al-Andalusi rahimahumullah. Walaubagaimanapun pendapat ini ditolak oleh ulama yg lain, dan antara ulama yg terkemudian ialah Syeikh Yusuf al-Qaradhawi hafizahullah. Beliau mengatakan bahawa pendapat ini lemah dengan hujah tiada hadith sahih mahupun kata-kata sahabat yg menyokongnya, sambil mendatangkan perakuan daripada Imam Ibnu Hajar al-Asqalani rahimahullah. Fatwa beliau di sini. Pendapat 27 Rejab juga dinisbahkan kepada Qassas (tukang-tukang cerita) yg kebiasaannya banyak menyebarkan cerita-cerita palsu bahkan khurafat. Walaubagaimanapun, adalah sesuatu yg biadap jika mengatakan Imam Nawawi taklid pendapat Qassas. Mungkin beliau sudah berijtihad cuma boleh jadi hujahnya itu lemah, pendapat yg sama antara beliau dan Qassas tidak bererti beliau bertaklid kepada Qassas. Sila beradab.

Ulama juga berkhilaf tentang tahun berlakunya peristiwa bersejarah ini. Untuk mengetahui lebih lanjut tentang perselisihan ulama sekitar tarikh dan tahun peristiwa Isra' Mi'raj anda boleh rujuk tulisan Ust Khairul Azmi di sini.

Apa yg perlu diambil pengajaran bukannya pada tarikh sesebuah peristiwa itu berlaku tapi intipati peristiwa itu. Jika kita tahu sekalipun tarikh yg tepat apakah kelebihannya untuk akidah dan ibadah kita? Tiada nas menyatakan kelebihan khusus beribadah di siang hari atau malamnya, bahkan ia seperti hari-hari dan malam-malam yg lain.

Yang penting, janganlah berbalah dalam perkara sebegini. Penjelasan secara hikmah perlu diberikan kepada masyarakat. Salah satu caranya ialah dengan memberikan pendedahan tentang perselisihan ulama berkenaan tarikh Isra' Mi'raj di dalam ceramah yg biasa diadakan sempena tarikh 27 Rejab itu. Insya Allah masyarakat akan mula sedar dan tidak lagi berkeras dengan pendapat yg satu sahaja. Setelah itu, pada tahun-tahun mendatang jika ceramah Isra' Mi'raj masih diadakan pada tarikh yg sama juga maka bagi saya tiada salahnya sebab mereka tidak lagi beriktikad sepertimana sebelumnya. Bahkan pendedahan sebegini elok diberikan setiap kali ceramah Isra' Mi'raj tanpa menghina dan memperlekehkan pendapat-pendapat yg ada.


Sambutan yg bidaah?!

Bagi saya yg jahil ini tiada salahnya untuk mengadakan sambutan Isra' Mi'raj berbentuk kuliah atau ceramah, ditambah dengan persembahan nasyid dan sebagainya dengan syarat tidak berlaku perkara-perkara yg bertentangan dengan syariat. "Tapi Nabi tidak pernah ceramah Isra' Mi'raj!" kata seorang kawan. Lucu juga rasanya melayan kerenah kawan-kawan sebegini. Masyarakat buta tentang sejarah nabi mereka. Apa salahnya menganjurkan ceramah bagi mencelikkan mata masyarakat Islam yg jahil? Pada waktu-waktu lain bukankah masyarakat kita sibuk dengan pengajian Akidah dan Fiqah? Ini sekadar sindiran. Jangan ambil serius. Maka, dikhususkan satu tarikh untuk menceritakan peristiwa besar ini. Jika tidak boleh pada 27 Rejab, maka tidak mengapa. Kita buat pada 28 Rejab atau tarikh-tarikh lain. Puas hati? Nasyid yg didendangkan pula boleh berperanan sebagai penghibur saat otak sedang sarat dengan maklumat-maklumat yg mungkin agak berat bagi mereka.

Masih juga bidaah? Sebab mengkhususkan tarikh tertentu? Sebab sambutan cara ini tidak pernah dilakukan Nabi? Itu kefahaman bidaah menurut aliran kamu bukan kefahaman bidaah menurut ulama lain di luar sana. Ini bukan medan membahaskan takrif bidaah yg sebenar mahupun pembahagiannya sama ada kepada hasanah dan dolalah atau dari segi lughawi dan syar'ie. Silalah berlapang dada. Hadith yg biasa kamu gunakan sebagai hujah itu juga ditemui oleh para ulama yg lain, namun difahami oleh mereka dengan cara yg berbeza dengan cara aliran kamu.


الفائدة :

Sayyiduna Anas bin Malik radiyallahuanhu meriwayatkan bahawa apabila masuknya bulan Rejab, Rasulullah Sollallahualaihiwasallam akan berdoa dengan doa ini:


"Ya Allah, berkatilah kami pada bulan Rejab dan Syaaban dan sampaikan kami ke bulan Ramadhan."

Riwayat Ibnu Ahmad, Ibnu Majah dan al-Baihaqi (Kashful Khafa', al-'Ajluni). Juga diriwayatkan oleh al-Bazzar (Musnad al-Bazzar) dan at-Tabarani (al-Mu'jam al-Awsat). Statusnya dhaif, tapi boleh digunakan (beramal) dalam perkara fadhail 'amal.

-------------------------

[1] Imam Nawawi juga mempunyai pendapat yg lain dalam kitabnya yg lain sebagaimana yg disebut oleh Syeikh al-Qaradhawi di dalam fatwanya.

Di Malaysia, isu hangat kehilangan 2 buah enjin jet di Kementerian Pertahanan semakin kurang diperkatakan gara-gara masyarakat disajikan oleh media dengan isu kalimah Allah yg ingin digunakan oleh pihak gereja. Saya yakin semua tahu, tidak perlu ulasan panjang. Kuasa media memang hebat. Cerita enjin pesawat hilang yg menggemparkan negara tiba-tiba diganti dengan cerita penyalahgunaan kalimah Allah. Saya tidak menafikan kehangatan isu kalimah Allah, saya cuma mengkagumi kehebatan kuasa media di Malaysia. Masyarakat hampir lupa, bagaimana 2 buah enjin jet boleh lesap di kawasan Kementerian Pertahanan??? Saya tidak mahu ulas isu kalimah Allah. Sudah ramai yg berbicara tentangnya sehinggakan yg jahil pun mahu bersuara. Maka, suara mereka penuh emosional dan jauh dari landasan ilmu sehingga ada yg menghina agama lain.

Jangan lupa, di Malaysia isu hina agama Islam bermula dari orang Islam sendiri. Jika si celaka Salman Rushdie masyhur di mata dunia sebagai penghina Islam kelas pertama, maka di Malaysia kita juga ada wakilnya. Mudah-mudahan beliau telah sedar. Saya bersangka baik kerana saya sempat menjenguk blog beliau yg mengulas tentang Ahlus Sunnah wal Jamaah.

Jangan lupa orang Islam juga mengajar non-muslim untuk kurang ajar dengan agama Islam. Isu heret kepala lembu di Selangor sebenarnya boleh mengancam keselamatan negara. Siapakah yg menganjurkan perhimpunan haram ini ya? Mereka sepatutnya dibawa ke kandang mahkamah. Ya Allah, saya tidak mahu tragedi 13 Mei 1969 kembali berulang. Jika anda menuduh Kristian menghina agama Islam melalui kalimah Allah, maka apa jawapan anda jika Hindu mempersoalkan tindakan anda yg mengheret kepala tuhan suci mereka? Ada pula yg berlagak genius mentakwil bahawa kepala lempu yg dibawa sebagai simbolik kepada kebodohan macam lembu pihak kerajaan Negeri Selangor. Usah berdalih, kepala lembu itu dibawa kes kuil hindu. Kalau sekadar nak berkata bodoh, tulis sahaja di kain rentang. Maka, berfikir sebelum bertindak wahai saudara!

Isu kalimah Allah menyebabkan beberapa gereja di ibu negara dibom dan yg terbaru di Taiping, Perak. Si pelakunya wajib diambil tindakan. Sebagai balasan tindakan tolol itu, sebuah surau di Taman Menara Waju dibaling batu. Lihatlah kesan tindakan bodoh akibat bakar gereja. Walaubagaimanapun, pihak polis nasihat agar jangan kaitkan insiden ini dengan insiden bom api yg dilempar ke gereja. Jangan hingga kepala bab* pula diletakkan di surau seperti yg berlaku di surau UM!


Provokasi... provokasi. Itu yg terlintas di hati saya. Dalam cerita bakar gereja ini, Pak Najib mahu pegang watak hero. Skripnya, "Kalau polis dapat cari siapa yang melakukan perkara ini, kita akan hukum dia dengan adil dan saksama".(berita harian) Saya harap isu Altantuya juga begitu. Namun, Pak Najib hanya menafikan, langsung terlepas. Isu bahan letupan C4 yg dikeluarkan juga masih misteri. Terkini, isu 2 enjin jet hilang. Semua isu yg disebut berkait dengan Kementerian Pertahanan ketika masih dipegang oleh Pak Najib. Bersih sungguh rekod Pak Najib. Hmmm, sepatutnya skrip yg sama dibaca oleh Pak Najib dalam isu ini, tapi mengapa tidak dibaca ya?! Biarlah saya sahaja yg baca, "Kalau polis dapat cari siapa yang melakukan perkara ini, kita akan hukum dia dengan adil dan saksama."


Tembok Mesir-Palestin, Viva Palestin, Fiqh Al-Jihad

Dr. Yusuf Al-Qaradawi, Presiden Persatuan Ulama Sedunia menyatakan haram hukumnya membina tembok keluli yg memisahkan dua negara itu. Palestin bukan sahaja dikepung oleh Israel bahkan juga Mesir. Di dalam sebuah hadith, "Masuk neraka seorang wanita disebabkan kucing yg dikurungnya." Riwayat Bukhari dan Muslim.


Jika seekor kucing yg tidak berakal dikurung dan mati akibat tidak makan dan minum pun dibela oleh Allah lalu mengazab pelakunya, maka bagaimanakah pula dengan umat Islam di Palestin yg berjuang membebaskan bumi Mikraj dari penjajahan Zionis? Mereka terpenjara. Bekalan makanan, minuman dan ubat-ubatan amat terhad. Akibatnya, penduduk Palestin terpaksa menyeludup makanan dari Mesir melalui terowong bawah tanah. Mengapa perlu seludup? Kerana urusan di sempadan teramat ketat dan menyusahkan. Bahkan selepas Gaza diserang dengan dahsyat tahun lepas, bekalan makanan, minuman dan ubat-ubatan masih sukar untuk dibenar masuk dan urusan di sempadan amat menyakitkan hati. Hanya bekalan tertentu dibenar masuk. Apa motif dan alasan pihak kerajaan Mesir bertindak menyusahkan urusan kemasukan misi bantuan ini? Natijahnya, penduduk Palestin terpaksa melanggar undang-undang Mesir lalu melakukan operasi seludup.

Sebahagian mendakwa pihak Mesir berhak membina tembok keluli sedalam 30 meter, sepanjang lebih 1 kilometer itu, kerana sesiapa yg ingin masuk ke negara lain perlu meminta izin terlebih dahulu. Benar, itulah kepentingan imigresen di setiap negara tapi adakah imigresen Mesir memberikan kemudahan untuk melepasi sempadan Mesir? Dan jika benar tembok itu sekadar untuk memelihara Mesir daripada diceroboh, maka mengapa pula bantuan misi kemanusiaan Viva Palestin disekat-sekat bahkan baru-baru ini sahaja dilepaskan masuk? Mengapa tidak diberikan kebebasan kepada misi-misi sebegini? Lebih teruk lagi, Pakcik Galloway yg bersungguh membawa bantuan pula ditangkap dan dipaksa terbang pulang ke Britain. Pakcik Galloway itu bukannya muslim. Saya terharu dan sungguh malu. Mudah-mudahan Allah memberikan hidayah kepada mereka yg membantu umat Islam Palestin. Amiiinnn.

Mesir mengarahkan imam-imam masjid mengajar kitab Fiqh Al-Jihad karangan Dr. Al-Qaradawi bagi memberikan gambaran yg sebenar tentang jihad kepada masyarakat. Kerajaan Mesir menyuruh rakyat berjihad dengan kefahaman sebenar, tapi apa yg berlaku sekarang adakah lahir dari kefahaman jihad yg sebenar. Huh! Dr. Al-Qaradawi telah dihukum keluar dari Mesir gara-gara keterlibatannya dengan Ikhwan Muslimin satu masa dahulu sehingga melambatkannya menyelesaikan pengajian peringkat PhD-nya. Setahu saya hukuman itu masih berkuat kuasa. Tapi kini, ilmu dan fikrah Dr. Al-Qaradawi dijemput masuk secara terhormat ke dalam negaranya biarpun jasadnya masih dibuang keluar negara.

Menurut Dr. Al-Qaradawi, tujuan beliau menulis kitab itu ialah untuk membetulkan kefahaman orang yg keliru dan salah faham tentang jihad. Tentang isu Hamas yg menyerang sebuah kumpulan Islam, Jundu Ansarillah di Masjid Ibnu Taimiyah di Gaza, Dr. Al-Qaradawi menyatakan kebenaran berada di sebelah Hamas dan menyatakan pendiriannya bersama Hamas. Beliau juga berkata, "Untuk orang-orang seperti mereka (merujuk kepada anggota Jundu Ansarillah), kami menulis Fiqh Al-Jihad..." Kumpulan berfahaman salafi ini mengisytiharkan daulah Islamiah di wilayah Gaza dan menolak kerajaan syar'ie yg dipimpin Hamas. Rundingan demi rundingan tidak membuahkan hasil yg baik sehingga akhirnya terpaksa membawa kepada pertumpahan darah.

~Saya belum beli lagi kitab Fiqh Al-Jihad. Saya mahu beli sebelum pesta buku, takut tak sempat, habis stok.



Di sebuah universiti di Mesir, pelajar muslimat dihalang memakai niqab memasuki dewan periksa. Maka, kira-kira 200 pelajar muslimah memakai mask untuk menggantikan niqab. Mereka beralasan memakainya kerana H1N1. Bijak! Saya fikir fatwa Syeikh Tantawi disalahguna oleh pihak tertentu untuk halang pemakaian niqab. Jika sebelum ini memang wujud kes penipuan semasa peperiksaan akibat memakai niqab maka ketatkanlah pengawasan. Periksa identiti di pintu masuk universiti dan kawasan-kawasan yg perlu. Nak seribu daya, tak nak setrillion dalih. Mengaku sahaja anda memang anti Islam wahai pendukung-pendukung liberal Mesir. Jika di Perancis, apabila diharamkan pemakaian hijab, muslimat berhelah dengan menggunakan rambut palsu atau memakai bandana demi menutup aurat mereka sekadar kemampuan. Terkini, kerajaan pimpinan Sarkozy ingin mengenakan denda 750 Euro kepada wanita muslimah yg memakai hijab di tempat awam. Kata mereka, undang-undang ini dikuatkuasakan untuk menghormati hak-hak wanita dan menjaga keselamatan awam?!


Saya fikir, tidak pelik jika non-muslim di Perancis bersikap agak keras dengan muslim di sana kerana kini, minoriti muslim di negara itu telah berjumlah sekitar 7 juta orang dan merupakan minoriti muslim paling ramai jika dibandingkan dengan negara-negara lain di Eropah.

Perancis kononnya mengamalkan sekular lalu menyeru supaya tidak memakai simbol-simbol keagamaan. Undang-undang tahun 2004 menetapkan peraturan ini berkuat kuasa di sekolah-sekolah di Perancis, maka sepatutnya pemakaian salib besar dan bintang-bintang yahudi turut termasuk dalam larangan. Tapi yg anehnya, peraturan itu seolah-olah hanya ditujukan khas kepada pelajar wanita Islam yg bertudung sahaja.

Teringat kata-kata Dr. Murad Hoffman, bekas duta Jerman yg telah memeluk Islam, "Eropah dan Amerika bertoleransi dengan mana-mana agama, kecuali apabila agama ini ialah Islam."


~Jadi, jika ada muslimah yg berniat untuk melancong ke Perancis batalkan sahaja niat anda!
~Di Barat, muslimah gila-gila mahu bertudung. Kenapa ya? Di Malaysia pula, muslimah gila-gila melondehkan seluar sehingga nampak lurah punggung. Adakah ini masih trend sekarang? Cukuplah, saya mahu pulang ni...


Scanner 'pembogel' di Amerika dan Eropah

Dr. Al-Barazi, anggota Majma' Fuqaha Syariah Islamiah Amerika mengulas isu scanner di lapangan terbang Amerika dan Eropah yg 'menelanjangkan' orang yg di-scan sedangkan telah pun wujud alat pengesan yg amat teliti untuk mengesan. Beliau berkata "Muslim yg tidak terdesak untuk bermusafir ke negara-negara yg menggunakan scanner ini di airport (Amerika dan Eropah) hendaklah tidak bermusafir ke sana sehinggalah kehormatannya terjaga." Beliau mengatakan beliau sendiri telah melihat scanner itu dan menyatakan tidak setuju kerana tiada darurat untuk menggunakannya dan telah wujud alat pengesan lain yg canggih.

Walaupun gambar yg kelihatan di skrin kabur tapi menurut Dr. Al-Barazi, masih jelas kelihatan dot dot dot. Dan yg lebih menbengangkan lagi, scanner ini hanya digunakan kepada orang-orang tertentu, khasnya umat Islam dari negara yg dituduh pengganas. Bahkan kes terbaru ialah kes Nadia yg digeledah seluruh tubuhnya di lapangan terbang Amerika gara-gara memakai tudung, sedangkan dia ialah seorang warganegara Amerika. Terdapat wanita lain yg turut memakai pakaian longgar dan gaun panjang tetapi tidak dikenakan pemeriksaan seperti mana Nadia.

~Fikir berkali-kali untuk ke Amerika dan Eropah. Jika tak terdesak, tak perlu!


Portugal pula benar kahwin sejenis

Setelah 3 jam berbincang di Parlimen, akhirnya Portugal bersetuju membenarkan kahwin sejenis, mengikut jejak langkah Norway, Belgium, Sweden, Belanda dan Sepanyol. Dulu, kahwin sejenis di Portugal dianggap sebagai suatu jenayah dan layak dikenakan hukuman undang-undang namun semenjak 1982, kahwin sejenis dianggap sebagai suatu kebebasan yg dipelihara oleh undang-undang. Bala... bala. Syeikh Hamza Yusuf pernah menyebut homoseks yg dahulunya dianggap suatu penyakit dan perlu dirawat dengan khidmat kaunseling kini telah menjadi satu perkara yg dibantu perkembangannya dengan khidmat kaunseling.


Israel latih anjing menyerang apabila dengar 'Allahu Akbar'

Tentera Israel melatih anjing untuk menyerang sesiapa sahaja yg menyebut 'Allahu Akbar'. Anjing-anjing itu dilengkapi kamera dan telefon itu dan memang berpotensi. Harga seekor mencecah 20 ribu dolar. Anjing-anjing ini hanya mengikut arahan dalam bahasa Hebrew. Sekarang, anjing-anjing jenis ini banyak digunakan di Iraq dan Afghanistan. Obama juga ada membeli seekor anjing ini, namanya Miki, baka Jerman.


p/s: Isu-isu di atas ialah huraian daripada sejumlah tulisan yg saya siarkan di dinding/tembok@ wall facebook. Saya biasa sertakan sekali link-link berita-berita ini.

Penyakit yg menimpa kebanyakan pelajar ialah penyakit mahu cepat pandai. Saya juga tidak terlepas daripada penyakit ini. Sebenarnya, perasaan mahu cepat pandai bukanlah satu masalah, tapi jika perasaan itu tidak dilorongkan ke jalan yg betul maka ianya membawa musibah. Inilah yg saya maksudkan. Berkenaan penyakit ini, saya luangkan masa untuk berfikir sejenak sambil menjangka kesannya. Bagaimanakah agaknya jika pada masa hadapan wujudnya sekelompok pelajar bidang agama yg hanya mahu cepat pandai tanpa melalui jalan yg disediakan para ulama, lalu mereka tidak sedar kehadiran penyakit ini. Lebih dahsyat lagi jika sudah tahu tapi buat-buat tak tahu pula bahawa penyakit bahaya ini sedang menjangkiti mereka secara serius. Maka, ilmu tidak akan lagi dikupas dan dibincangkan dengan baik kerana kecetekan ilmu.

Baru-baru ini saya diberitahu adanya suara sumbang yg mengajak supaya tinggalkan kelas pengajian secara talaqqi dengan para masyayikh dan memadai dengan kelas di dewan kuliah. Pengajian talaqqi yg sebenarnya membincangkan ilmu secara mendalam kononnya dianggap merugikan, memakan masa bertahun-tahun namun kitab masih tidak mampu dihabiskan. Saya menggaru kepala yg langsung tidak gatal dan tertanya-tanya, adakah kebanyakan pensyarah di dewan kuliah mengkhatamkan sebuah kitab dari awal hingga ke akhir atau sekadar menghabiskan silibus? Saya tidak menafikan kepentingan kelas di dewan kuliah cuma menafikan 'memadai dengan kelas di dewan kuliah'. Sila faham.

Imam Syafie menyebut di dalam syairnya yg masyhur,

أخي لن تنال العلم إلا بستة ....... سأنبيك عن تفصيلها ببيان
ذكاء وحرص واجتهاد وبلغة ..... وصحبة أستاذ وطول زمان

"Saudaraku, engkau tidak akan memperolehi ilmu kecuali dengan enam perkara, akan ku terangkan kepadamu perinciannya dengan jelas:

1- Kecerdikan 2-Berkemahuan 3-Bersungguh 4-Mempunyai bekalan 5-Berteman dengan guru 6-Panjang masa."

Jika mahu menjadi pandai, maka penuhilah keenam-enam syarat. Anda mungkin cerdik, tapi adakah anda mahu belajar? Jika mahu, maka mesti dengan kesungguhan. Juga perlu punya bekalan. Sentiasa mendampingi para ulama dan perlu menghabiskan masa yg lama.

Berdasarkan syair di atas, saya kira gesaan supaya tinggalkan pengajian talaqqi di Masjid Al-Azhar semata-mata untuk tumpukan pengajian di universiti ialah satu kesalahan besar yg dilakukan oleh si yg berkata.

Kelebihan pengajian di dewan kuliah ialah pengajiannya bersifat lebih memberi kemudahan kepada pelajar. Maka, sebahagian kitab diringkaskan dan dipersembahkan dengan wajah baru yg mudah untuk difahami. Namun, jika pelajar hanya asyik dengan kitab sebegini, dimanjakan dengan gaya bahasa yg mudah, memadai dengan maklumat-maklumat yg bersifat 'permukaan', tidak menjerumuskan pemikiran ke dasar lautan ilmu yg sebenar, maka akan lahirlah 'ustaz mee segera', meminjam istilah Ustaz Nik Abduh. Si pelajar akan berasa bijak kerana mampu untuk mengetahui banyak maklumat dengan mudah dan hanya dalam jangka masa yg singkat. Kesannya, pengajian secara talaqqi hanya dipandang sebelah mata! Sedangkan pengajian begini lah yg diwarisi zaman berzaman oleh para ulama. Sahabat mewarisinya daripada Baginda, Tabien pula mewarisinya daripada sahabat dan begitu juga golongan-golongan selepas mereka hingga ke hari ini. Bersabarlah untuk sakit kaki sebentar kerana bersila di hadapan para masyayikh.


Ada juga yg khusyuk dan rasa cukup dengan membaca sendiri. Lebih parah lagi jika hanya gemar membaca kitab-kitab terjemahan. Bagi yg tidak mampu memahami bahasa Arab, dipersilakan membaca bahan-bahan bacaan sebegini tapi jangan pula setelah itu berlagak sehebat Imam Syafie. Yang memahami bahasa Arab pula kenapa mesti terlalu cinta dengan buku terjemahan? Belajar cara begini memanglah mudah, tidak perlu nahu yg mantap, kamus tidak perlu menjadi teman di sisi, bahkan membaca dalam keadaan meniarap pun boleh. Secara perlahan-lahan tanpa sedar, adab dengan para ulama semakin terhakis.

Ramai juga yg tertipu dengan seruan yg kelihatannya suci. Seruan 'Berpegang dengan Al-Quran dan As-Sunnah', 'Kita tidak berhujah dengan kalam ulama', 'Jangan taasub' dan pelbagai lagi dengan satu halatuju yg sama, mendapatkan pengaruh umat Islam dan menarik ke arah kefahaman versi mereka. Akibatnya ulama kurang mendapat tempat di hati umat Islam. Sesiapa sahaja boleh bercakap bab hukum hakam. Lebih dahsyat, hingga ada yg menulis buku berkaitan hukum hakam Fiqah sedangkan rujukannya hanya kitab-kitab terjemahan. Apabila seorang yg bukan di bidang perubatan menulis tentang perubatan, tentu akan ditempelak kerana dianggap menceroboh kesucian ilmu perubatan. Maka bagaimanakah pula dengan kesucian ilmu agama khasnya Ilmu Fiqah? Kefahaman secara literal kepada teks nas juga amat menyumbang ke arah kerosakan Ilmu Fiqah. Kononnya, mereka berpegang teguh kepada nas wahyu, bukan kepada kalam ulama lalu berbangga merasakan diri sihat tidak diserang wabak taasub yg teruk melanda orang lain.

Hujah yg digunakan untuk menghalalkan tindakan mereka ialah "Wahyu bersifat maksum manakala kalam ulama tidak maksum". Jawapan untuk menolak hujah dangkal ini ialah "Benar, wahyu memang bersifat maksum tapi kefahaman kamu terhadap wahyu tidak maksum!" Bahkan jika dibandingkan kefahaman kamu dengan para ulama bezanya ibarat langit dengan bumi. Maka, lempar sahaja kefahaman kamu yg cetek itu ke dinding.

Sekarang musibah yg melanda rentetan daripada penyakit mahu cepat pandai ialah gejala membidaahkan umat Islam yg lain dan hasilnya kesatuan ummat semakin meretak. Apabila berasa dirinya betul, dengan cepat dia menuduh orang lain salah. Mujtahid pun tidak terlepas daripada tuduhannya. Jika sesebuah pendapat ulama memang nyata tersilap, maka tegurlah secara terhormat. Namun kini, kebiadapan intelektual nyata terserlah.

Saya bimbang penyakit mahu cepat pandai ini tidak lagi dianggap penyakit pada masa akan datang. Saya jangkakan kesannya amat membinasakan. Satu masa dahulu, pakar psikiatri di Eropah juga menganggap kecenderungan kepada homoseksual ialah satu penyakit, maka disediakan khidmat kaunseling untuk merawat dan membasminya. Namun, kini kecenderungan kepada hubungan sejenis ini dianggap sebagai pilihan cara hidup seseorang individu. Sesiapa sahaja bebas memilih gaya hidup Sodomi warisan kaum Nabi Lut alaihissalam. Bahkan disediakan khidmat kaunseling pula kepada manusia tidak normal ini, dan bukan lagi dengan tujuan untuk membasmi. Bahkan sehingga ke tahap ditubuhkan Kelab Gay Muslim.

Saya tidaklah menyamakan penyakit mahu cepat pandai dengan gejala homoseks. Terlalu kasar bunyinya. Tapi kedua-duanya mempunyai persamaan dari sudut jika tidak merawatnya dengan serius, penyakit ini mungkin boleh berubah sifatnya kepada bukan lagi penyakit. Dan di saat itu, kerosakan berleluasa.

Saya cadangkan supaya baca Sofahat Min Sobril Ulama' karangan Syeikh Abdul Fattah Abu Ghuddah rahimahullah dan anda akan tahu apa itu menuntut ilmu.

Leteran ikhlas (insya Allah) dari Baitul Hikmah, H 10.

Seorang kawan saya yg tinggi semangatnya meminta kepada saya untuk mencari sumber asal kisah yg pernah saya tulis di sini. Kisah seorang alim dengan singa yg lapar. Katanya ada projek besar. Oh ya, kawan saya ini bukan sahaja tinggi semangat bahkan seorang yg paling tinggi di KPT. Mungkin boleh diberikan anugerah 'The Tallest Man in KPT". Sahabat-sahabat di KPT mungkin sudah boleh meneka siapakah gerangannya.

Alhamdulillah, berikut merupakan apa yg saya temui. Syeikh Abdul Fattah Abu Ghuddah melakukan kerja-kerja tahkik, takhrij hadith dan ta'liq ke atas kitab Risalatul Mustarsyidin karangan Imam Al-Harith bin Asad Al-Muhasibi Al-Basri. Syeikh Abdul Fattah meletakkan biodata serta kisah seorang muhaddith yg bernama Bunan Al-Hammal Al-Baghdadi ketika menta'liq kitab ini (halaman 98, cetakan Darus Salam). Beliaulah yg dimaksudkan di dalam kisah orang alim dan singa ini.

Biodata dan kisah beliau dinukilkan oleh Syeikh Abdul Fattah daripada kitab Hilyatul Auliya' karangan Imam Abu Nu'aim, kitab Tarikh Baghdad karangan Al-Khotib Al-Baghdadi dan kitab Al-Muntazim karangan Imam Ibnul Jauzi. Imam Az-Zahabi juga memuatkan biodata dan kisah beliau di dalam kitabnya yg terkenal, Siyar 'Alam An-Nubala'.

Siapakah beliau?

Beliau ialah Bunan bin Muhammad bin Hamdan bin Sai'd Al-Wasiti. Gelarannya ialah Abu Al-Hasan Az-Zahid. Dikenali dengan 'Al-Hammal'. Juga dianggap sebagai seorang Syeikhul Islam. Seorang yg alim besar dalam ilmu hadith, thiqah, zuhud dan kuat beribadat. Mencapai tahap 'Muhaddith'. Berasal dari Baghdad dan menetap di Mesir. Beliau mempunyai kedudukan yg tinggi di sisi orang ramai. Beliau tidak menerima sebarang habuan daripada sultan. Beliau juga bersahabat dengan Imam Junaid rahimahullah.

Bahkan Abu Ali Ar-Ruzabari berkata, "Sebab aku memasuki Mesir ialah kisah Bunan Al-Hammal." Beliau ke Mesir untuk melihat sendiri seorang soleh yg dicampakkan kepada singa untuk dibaham. Namun anehnya, si singa tidak mengapa-apakannya.

Bunan telah menyuruh Ibnu Tulun (pemerintah Mesir, mati tahun 270 H) agar melakukan perkara kebaikan. Maka, Ibnu Tulun murka kepadanya lalu memerintahkan agar beliau dicampakkan ke hadapan singa. Lantas si singa mendekatinya lalu menghidu-hidunya. Subhanallah. Si singa tidak mengapa-apakannya. Lalu, beliau dikeluarkan semula. Beliau ditanya, "Apakah perasaanmu ketika singa itu menghidu-hidumu?" Beliau menjawab, "Aku berfikir tentang khilaf ulama dalam masalah bekas minuman singa dan air liurnya... (adakah ia suci ataupun najis?)".

Beliau hidup setelah kematian Ibnu Tulun selama 43 tahun. Beliau meninggal dunia di Mesir pada tahun 313 Hijrah. Dalam kitab Siyar 'Alam An-Nubala' tercatat bahawa anak murid beliau, Ibnu Yunus berkata Bunan meninggal pada bulan Ramadhan tahun 316 Hijrah. Jumlah penduduk Mesir yg hadir ke majlis pengebumiannya amat mengagumkan sehingga berlaku kesesakan yg amat teruk.

Antara kalam-kalam beliau,



Wallahu'alam.

Sebentar tadi, acara kuiz, pantun, sajak dan nasyid telah berlangsung. Macam-macam ragam dapat dilihat. Semua kelihatan ceria dan riang sekali. Saya juga turut terhibur. Saya tak mahu komen banyak-banyak. Nanti ada yg malu. Nanti ada yg marah. Harapnya tema HIKMAT 2009 dapat direalisasikan. Tema kali ini terdapat sedikit kelainan. Mungkin disebabkan kewujudan pelajar-pelajar Perubatan. Tema kali ini berbunyi, "The More We Get Together, The Happier We'll Be." Dan Insya Allah, objektif kali ini juga akan dapat diterjemahkan daripada sekadar tulisan kepada amali.

Sempena HIKMAT 2009 ini, saya telah ditaklifkan untuk menjadi panel pembuat soalan kuiz bagi Kategori Ilmu dan Ulama. Daripada sejumlah spotlight yg menetap di bumi Mesir ini, sebatang mancis juga yg dipilih. Daripada sejumlah ikan paus, seekor ikan bilis juga yg dilantik. Maka, saya dengan berbesar hatinya menyahut permintaan ini. Atas dasar husnu dzon terhadap saya, saya ucapkan, " Jazakumullah!"

Oleh kerana acara kuiz telah pun berlangsung, saya rasa tak salahnya jika saya bocorkan soalan-soalan yg telah saya buat. Untuk tujuan ilmu insya Allah. Peserta diberi pilihan untuk memilih nombor soalan. Jadi ada beberapa soalan yg tidak dipilih. Maka, baki soalan ini tidak akan saya dedahkan. Mungkin boleh dimasukkan ke dalam Bank Soalan Kuiz untuk HIKMAT yg akan datang.

Ada juga seorang pelajar Perubatan yg mencadangkan agar selepas ini diadakan juga kategori khas untuk soalan Perubatan. Katanya berkerut dahinya apabila mendengar soalan-soalan yg telah diajukan. Katanya, dia ingin melihat si ustaz pula yg berkerut dahi apabila dilontarkan soalan berkaitan perubatan. Cadangan yg baik. Pihak Jawatankuasa Program perlu pertimbangkan cadangan sebegini.

Ini merupakan soalan-soalan yg telah dijawab oleh peserta sebentar tadi. Tahniah kepada kumpulan D yg menjadi johan. Juga kepada kumpulan C, B dan A. Faham-fahamkan kenapa saya menyusun kumpulan dengan mendahulukan kumpulan C, B dan akhir sekali A. Ada hikmahnya di situ. :)

Ini merupakan entri sulung saya sempena Tahun Baru Masihi ini. Sudah agak lama saya menyepi. Menyepi bukan bereerti menyendiri. Tapi menganalisis dan memerhati. Ah, ini cuma alasan untuk diri sendiri. Em, ini gara-gara membaca nota sastera Arab. Terasa ingin membungakan kata-kata. Walaupun, tak berbunga tapi harapnya berbuah. Apa-apa pun, bencana peperangan di Palestin masih menjadi antara tajuk utama kebanyakan media. Saya jadi bingung apabila berhadapan dengan peristiwa ini. Saya cuba untuk mengupas isu berkaitannya sekadar termampu.

Saya ambil sebuah kitab tafsir yg cukup besar di rak Ustaz Ismail, walaupun diri ini terasa terlalu kerdil untuk menatap isi kandungannya. Kitab Al-Jami' li Ahkam Al-Quran, kitab Tafsir karangan Imam Abu Abdillah Muhammad bin Ahmad Al-Ansari Al-Qurtubi. Seorang ulama bermazhab Maliki. Gelarannya, Al-Qurtubi dinisbahkan kepada Kota Cordova di Sepanyol yg pernah menjadi pusat penyebaran pelbagai ilmu pengetahuan satu masa dahulu.

Daripada sejumlah 6000 lebih ayat yg terdapat di dalam Al-Quran, saya pilih ayat 41 daripada Surah At-Taubah. Ayat yg benar-benar dirasakan menghentam si penulis.

Diriwayatkan oleh Sufyan daripada Husain bin Abdul Rahman daripada Abi Malik Al-Ghifari, beliau berkata, "Ayat yg paling awal diturunkan daripada Surah Baroah(At-Taubah) ialah ٱنفِرُواْ خِفَافً۬ا وَثِقَالاً۬ .

Imam Al-Qurtubi mencatatkan sepuluh pendapat tentang makna ٱنفِرُواْ خِفَافً۬ا وَثِقَالاً۬. Saya nyatakan sekadar yg termampu. Sebahagian ulama menyatakan maknanya ialah dalam keadaan cergas dan tidak. Sebahagian menyatakan dalam keadaan kaya mahupun fakir. Sebahagian menyatakan dalam keadaan masih muda mahupun telah tua. Sebahagian menyatakan dalam keadaan sibuk dan tidak sibuk. Sebahagian menyatakan dalam keadaan mempunyai tanggungan mahupun tidak. Sebahagian menyatakan dalam keadaan berani mahupun pengecut.

Maknanya manusia diperintahkan untuk keluar berjihad dalam semua keadaan apabila pihak musuh menyerang. Marilah sama-sama kita belajar bilakah jihad itu menjadi fardhu ain ataupun fardhu kifayah ke atas kita. Belajarlah dengan tuan-tuan guru di luar sana. Saya tidak mahu berbicara tentang adakah ayat ini dinasakhkan ataupun tidak. Panjang ceritanya. Saya sudah rasa letih walaupun sebelum menulisnya. Saya sekadar ingin menulis tentang kisah-kisah pejuang di kalangan sahabat dan tabiin yg menyahut seruan Allah dalam ayat 41 ini. Mereka keluar berjihad mengorbankan nyawa semata-mata untuk meraih kedudukan syahid di sisi Allah. Walaupun keadaan mereka seolah-olah tidak memungkinkan mereka untuk keluar berjihad.

Ibnu Abbas meriwayatkan daripada Abi Thalhah tentang ayat ٱنفِرُواْ خِفَافً۬ا وَثِقَالاً۬ beliau berkata, dalam keadaan masih muda mahupun tua. Maka beliau keluar ke Syam untuk berjihad sehingga gugur syahid.

Diriwayatkan juga daripada Anas bahawa Abu Thalhah telah membaca Surah Baroah lalu membaca ayat ٱنفِرُواْ خِفَافً۬ا وَثِقَالاً۬. Maka beliau berkata, "Wahai anak-anakku, persiapkan aku, persiapkan aku." Maka anak-anaknya berkata, "Semoga Allah merahmatimu. Sesungguhnya engkau telah berperang bersama-sama Nabi Sollallahualaihiwasallam sehingga Baginda wafat. Dan engkau telah berperang bersama-sama Abu Bakar sehingga beliau wafat. Dan engkau telah berperang bersama-sama Umar sehingga beliau wafat. Maka biarlah kami berperang pula untukmu." Anak-anak beliau berasa kasihan terhadap ayahnya yg telah tua, lalu memujuknya untuk berehat. Lantas, Abu Thalhah menjawab, "Tidak! Persiapkanlah aku." Maka, beliau keluar berperang di laut sehingga gugur syahid. Tentera muslimin tidak menemui sebuah pulau pun untuk mengebumikan jasadnya yg mulia itu melainkan setelah berlalunya tujuh hari. Lalu, mereka mengebumikannya di situ. Akan tetapi, jasadnya langsung tidak berubah walaupun setelah tujuh hari.

Az-Zuhri menceritakan tentang kisah jihad seorang ulama tabiin tersohor di zamannya, Sa'id bin Al-Musayyib. Beliau keluar ke medan jihad sedangkan salah satu matanya telahpun buta. Lalu dikatakan kepadanya, "Sesungguhnya engkau ini sakit." Lalu beliau berkata, "Allah memerintahkan supaya keluar berjihad dalam keadaan ringan mahupun berat. Sekiranya aku tidak mampu berperang pun, maka aku boleh meramaikan bilangan tentera dan menjaga barang-barang."

Diriwayatkan bahawa dalam peperangan di Syam, kelihatan seorang lelaki yg amat tua. Kelihatan bulu keningnya yg panjang telah menutup matanya disebabkan usianya yg tua itu. Maka dikatakan kepadanya, "Wahai pakcik, sesungguhnya Allah telah memberikan keuzuran kepadamu untuk tidak ikut berperang." Lalu pakcik tua menjawab, "Wahai anak saudaraku, sesungguhnya kita telah diperintahkan untuk keluar berperang dalam keadaan ringan mahupun berat."

Cita-cita kita kononnya untuk mati syahid tapi persoalannya layakkah kita dan mampukah kita? Dari segi kelayakan, saya rasa terlalu hina. Mudah-mudahan saya tergolong di kalangan mereka satu hari nanti. Amin. Dari segi kemampuan, memang saya tidak berkemampuan. Anda yg sedang membaca entri ini, adakah anda berkemampuan? Selagi mana keadaan tidak memungkinkan untuk keluar berjihad dengan nyawa maka, berjihadlah dengan kemampuan yg ada. Boikot juga merupakan salah satu jihad.

Sebagai seorang pelajar pula maka wajib bersungguh-sungguh menuntut ilmu. Itu juga merupakan satu jihad. Jihad itu luas pengertiannya. Jangan tertipu dengan syaitan yg kononnya meniupkan ruh jihad yg hakikatnya menyelewengkan kita dari tekun menuntut ilmu. Amanah menyebarkan ilmu tertanggung di atas bahu anda. Anda terpilih untuk menuntut ilmu. Laksanakan jihad ini! Para ulama di tanah air menunggu anda untuk menggantikan tugas mereka. Benar, jihad bukan hanya di tanah air tapi anda lebih bertanggungjawab terhadap tanah tumpah darah anda sendiri. Apabila sudah tiba masanya untuk keluar berjihad dengan pengertian yg lain pula, maka bersegera pula menunaikannya. Akan tetapi jihad menuntut ilmu ini kurang diambil perhatian bahkan ditunaikan sambil lewa. Seolah-olah jihad cara ini rendah martabatnya. Ah, terlalu mudah jari jemari ini menaip mengutuk diri sendiri.

Sebelum mengakhiri kalam ini, renungilah tauladan yg ditunjukkan oleh Imam Nawawi rahimahullah. Tragedi tentera Tatar yg menyerang Baghdad lalu merobekkan isi-isinya antara tragedi mengerikan yg merubah sejarah manusia. Baghdad merupakan pusat ilmu yg tersohor ketika itu. Imam Ibnu Kathir dalam kitabnya, Al-Bidayah wa An-Nihayah mengatakan bahawa tragedi paling teruk yg menimpa umat manusia setelah tragedi banjir besar yg melanda kaum Nabi Nuh ialah tragedi penaklukan Tatar terhadap Kota Baghdad. Akan tetapi, tragedi bersejarah hitam itu tidak mampu merosakkan peribadi Imam Nawawi yg ketika itu berusia belasan tahun. Bahkan Imam Nawawi mengikuti 12 kelas pengajian setiap hari. Akhirnya muncullah Imam Nawawi sebagai seorang ulama yg ulung dan tersohor! Ilmu-ilmu tentang jihad tersusun kukuh dalam kitab-kitab karangannya.